คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2524 จำเลยขายที่ดินหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 605 เนื้อที่ 3 งาน24 ตารางวาให้แก่โจทก์ทั้งสองในราคา 1,500 บาท ซึ่งโจทก์ทั้งสองชำระราคาที่ดินให้แก่จำเลยครบถ้วน และจำเลยส่งมอบที่ดินพร้อมหนังสือรับรองการทำประโยชน์ดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้งสองครอบครองจนถึงปัจจุบัน โดยตกลงจะโอนที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสองภายหลัง ต่อมาจำเลยไม่ยอมโอน ขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 605 ให้แก่โจทก์ทั้งสองหากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่า หนังสือสัญญาซื้อขายเอกสารหมาย จ.2 ไม่ใช่สัญญาซื้อขายเสร็จเด็ดขาดและจำเลยต้องไปจดทะเบียนโอนที่ดินตามฟ้องให้แก่โจทก์ทั้งสองนั้น เห็นว่า ตามหนังสือสัญญาซื้อขายดังกล่าวมีข้อความกล่าวไว้ในข้อ 1 ว่า ผู้ขายได้ขายที่ดินเลขที่ 6.5 เล่ม 7 ก. เลขที่ดิน 487 หมายเลข 4971 แผ่นที่ 84 จำนวนเนื้อที่ 3 งาน 24 ตารางวา ให้แก่ผู้ซื้อเป็นจำนวนเงิน 1,500 บาทและยอมส่งมอบทรัพย์สินที่ขายให้แก่ผู้ซื้อ วันที่ 2 เมษายน 2524และผู้ขายได้รับราคาดังกล่าวแล้วไปจากผู้ซื้อเสร็จแล้วแต่วันที่ 2เมษายน 2524 ตามข้อความดังกล่าวมีความหมายชัดแจ้งว่า ผู้ขายคือจำเลยได้ขายที่ดินให้แก่ผู้ซื้อคือโจทก์ทั้งสองโดยเจตนาส่งมอบการครอบครองที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสองเท่านั้น
ไม่มีถ้อยคำใด ๆ พอที่จะตีความหรือมีความหมายว่าจำเลยจะไปดำเนินการโอนทางทะเบียนสำหรับที่ดินที่ซื้อขายกันให้แก่โจทก์ ส่วนข้อความที่กล่าวไว้ในข้อ 3ก็เห็นได้ชัดเจนว่า เป็นเรื่องการแบ่งแยกที่ดินกันระหว่างโจทก์ทั้งสองโดยจำเลยไม่เกี่ยวข้องด้วย หาใช่เป็นกรณีที่จำเลยมีเจตนาจะไปโอนที่ดินทางทะเบียนให้แก่โจทก์ทั้งสองไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามหนังสือสัญญาซื้อขายที่ดินดังกล่าวแสดงว่าคู่สัญญามีเจตนาซื้อขายที่ดินกันโดยฝ่ายจำเลยส่งมอบการครอบครองที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสองเท่านั้นหาได้มีเจตนาที่จะไปจดทะเบียนโอนทางทะเบียนกันไม่ ซึ่งสามารถกระทำกันได้และโจทก์ทั้งสองก็ย่อมได้สิทธิครอบครองในที่ดินที่ซื้อมาจากจำเลย แต่ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสองได้พิพากษายืน
