คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของนายดุสิต จุฑามาชาติ ผู้ตาย ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนผู้คัดค้านและตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาคดีถึงที่สุด ให้ถอนผู้คัดค้านจากการเป็นผู้จัดการมรดก ศาลชั้นต้นจึงได้ไต่สวนและมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกผู้คัดค้านอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่ผู้คัดค้านฎีกาว่าในการไต่สวนพยานผู้ร้อง ทนายผู้คัดค้านประสงค์จะซักค้านพยานผู้ร้องแต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตคำสั่งของศาลชั้นต้นจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเห็นว่า ประเด็นแห่งคดีนี้มีเพียงว่าสมควรตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกตามคำร้องหรือไม่ ดังนั้นการที่จะซักค้านพยานผู้ร้องในเรื่องเกี่ยวกับการจัดการมรดกเดิมซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการที่ผู้คัดค้านเคยเป็นผู้จัดการมรดกและได้จัดการมรดกไปอย่างไรบ้างนั้น ปรากฏว่าศาลได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดให้เพิกถอนผู้คัดค้านจากการเป็นผู้จัดการมรดกแล้ว คำซักค้านในเรื่องนี้จึงไม่เป็นประโยชน์แก่คดีนี้แต่อย่างใด ส่วนที่จะซักค้านในเรื่องเกี่ยวกับการจะจัดการมรดกต่อไปอย่างไรก็เป็นเรื่องเหตุการณ์ในอนาคตไม่เป็นประโยชน์แก่การวินิจฉัยคดีนี้อีกเช่นกัน
ประกอบกับการที่ศาลจะตั้งผู้ใดเป็นผู้จัดการมรดกนั้น กฎหมายบัญญัติให้เป็นดุลพินิจของศาลโดยเฉพาะ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่อนุญาตให้ผู้คัดค้านซักค้านพยานผู้ร้องในเรื่องดังกล่าวนั้นชอบแล้ว ฎีกาของผู้คัดค้านข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนที่ผู้คัดค้านจะซักค้านพยานผู้ร้องที่ว่าผู้มีส่วนได้เสียเช่นบิดามารดาของเจ้ามรดกได้ให้ความยินยอมแก่ผู้ร้องในการจัดการมรดกหรือไม่ ทรัพย์มรดกมีอะไรบ้าง มากน้อยเพียงใดและอยู่ที่ไหนบ้างนั้น ไม่ปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้จดข้อโต้แย้งดังกล่าวไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา ทั้งตามคำแถลงคัดค้านคำสั่งที่ผู้คัดค้านยื่นไว้แล้ว ก็มิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งในเรื่องนี้แต่อย่างใด คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ผู้คัดค้านซักค้านพยานผู้ร้องในเรื่องดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาเมื่อผู้คัดค้านไม่ได้โต้แย้งคำสั่งไว้จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226(1) ประกอบมาตรา 247ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาข้อนี้มาจึงเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน ผู้ร้องไม่แก้ฎีกา จึงไม่กำหนดค่าทนายความชั้นฎีกาให้
