คำฟ้องและคำให้การ
ในสำนวนที่ ๑
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีไม้เป็นสาตราวุะสมคบกันทำร้าย ผ.ถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔-๓๓๘ ข้อ ๓ ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยเกิดเป็นปากเสียงกันกับ ผ.และกับพวก แล้วเกิดวิวาททำร้ายกัน แต่ฝ่ายใดเป็นผู้ก่อเหตุก่อน และใครทำร้ายใครไม่ปรากฎ เจ้าพนักงานจับผู้วิวาททั้งหมดมาส่งอำเภอ แต่โจทก์คงแยกฟ้องจำเลยในสำนวนที่ ๑ หาว่าทำร้ายร่างกาย ผ.ดังนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยฟังว่าเป็นการวิวาท ลงโทษจำเลยไม่ได้อ้าง ม.๑๙๒ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องแลคำแถลงแก้ฎีกาของโจทก์ร้องว่าโจทก์ประสงค์ขอให้ศาลลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายหามีความประสงค์จะขอให้ลงโทษฐานวิวาทในที่สาธารณไม่ ศาลจึงต้องยกฟ้องโจทก์ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
