คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเมื่อวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๔๘๗ จำเลยเป็นคนต่างด้าวได้รับจ้างทำการตัดผม
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ ต่อมาวันที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๔๘๗ ได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดอาชีพและวิชาชีพไว้ฉะเพาะคนไทย พ.ศ.๒๔๘๙ ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาฯปี ๒๔๘๕ คงห้ามการประกอบอาชีพเพียง ๔ ประเภทซึ่งไม่เกี่ยวกับการรับจ้างตัดผม ขณะที่ออกพระราชกฤษฎีกาฉบับใหม่นั้นคดีนี้ยังอยู่ระหว่างพิจารณา ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าพระราชกฤษฎีกาที่ออกใหม่มิใช่ยกเลิกความผิด เป็นแต่กฎหมายมิได้ห้ามการตัดผมแล้วเท่านั้น จึงมิใช่เรื่องกฎหมายเก่าและใหม่ขัดแย้งกันในเรื่องโทษ จึงพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าตามพระราชกฤษฎีกาใหม่นั้น คนที่ไม่มีสัญชาติไทยก็ทำการตัดผมได้โดยไม่ผิดกฎหมาย กฎหมายทีใช้อยู่ในขณะจำเลยทำการรับจ้างตัดผมจึงต่างกับกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะพิจารณาคดีนี้ ต้องใช้กฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยที่สุดคือจะลงโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง
