Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3019/2536

พ.ศ. 2536 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

เมื่อข้อบังคับเรื่องเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินทดแทนของนายจ้างกำหนดให้จ่ายเงินบำเหน็จและค่าชดเชยแก่ลูกจ้างตามจำนวนปีทำงานของลูกจ้าง ประกอบกับจำนวนค่าชดเชยที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างตามข้อบังคับดังกล่าวก็เป็นไปตามอัตราค่าชดเชยในข้อ 46 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ทั้งนายจ้างได้จ่ายค่าชดเชยและเงินบำเหน็จให้แก่ลูกจ้างสูงกว่าอัตราค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานด้วย ข้อบังคับของนายจ้างดังกล่าวจึงมีผลใช้บังคับได้ ถือว่าเป็นการจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายแล้ว

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเพราะเหตุเกษียณอายุ โจทก์ทั้งสองมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 180 วัน แต่จำเลยไม่ยอมจ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 48,660 บาท โจทก์ที่ 2จำนวน 27,570 บาทจำเลยทั้งสองสำนวนให้การว่า โจทก์ทั้งสองได้รับค่าชดเชยและเงินบำเหน็จไปครบถ้วนแล้ว โดยโจทก์ที่ 1 ได้รับค่าชดเชย52,860 บาท และเงินบำเหน็จ 226,417 บาท ส่วนโจทก์ที่ 2 ได้รับค่าชดเชย 27,570 บาท และเงินบำเหน็จ 37,964 บาท จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามฟ้องอีก ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

คำพิพากษาศาลล่าง

โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ปัญหาแรกว่า เงินจำนวนที่จำเลยจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสองรับไปตามเอกสารหมาย จ.ล.2 เป็นเพียงจำนวนเงินที่จำเลยกำหนดให้ หาได้มีค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 รวมอยู่ด้วยไม่ เพราะถ้าจำเลยนำค่าชดเชยมารวมจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสองจริง จะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ที่ 1 มากกว่า 279,277 บาทและจะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ที่ 2 มากกว่า 65,264 บาท เห็นว่าตามระเบียบและข้อบังคับสำหรับลูกจ้างของจำเลยเอกสารหมาย จ.ล.1หมวดที่ 11 ข้อ 29.2 ระบุว่า "ลูกจ้างซึ่งมีอายุงานครบ10 เศษ 1 ส่วน 2 ปี ขึ้นไป ให้คิดบำเหน็จและค่าชดเชยตามข้อบังคับเรื่องเงินบำเหน็จค่าชดเชย และเงินทดแทน ข้อ 1(2) ลงวันที่1 พฤศจิกายน 2526"

คือตามเอกสารหมาย จ.ล.2 ซึ่งข้อ 1(2) ระบุว่า"อัตราค่าชดเชยสำหรับลูกจ้างที่ให้ออก ปลดออก หรือไล่ออกจากงานโดยมิได้กระทำผิดตามข้อ 47 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน และเงินบำเหน็จสำหรับลูกจ้างที่ครบเกษียณอายุตามข้อ 5 ของระเบียบและข้อบังคับสำหรับพนักงาน คนงานและกรรมกร ซึ่งบริษัทประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508ตามที่ปรากฏข้างล่างนี้ กำหนดขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ฯลฯ มีรายละเอียดดังนี้ จำนวนปีทำงาน ฯลฯ ตั้งแต่ 20 เศษ 1 ส่วน 2 ปีขึ้นไป แต่ไม่ครบ21 เศษ 1 ส่วน 2 ปี อัตราค่าชดเชยและเงินบำเหน็จ 22 เศษ 1 ส่วน 10ปี เท่าของเงินเดือน สำหรับพนักงานและคนงานที่ทำงานครบ21 เศษ 1 ส่วน 2 ปี

ขึ้นไป บริษัทจะเพิ่มเงินบำเหน็จให้อีกทุกปีปีละ 1 เศษ 6 ส่วน 10 ปี ของเงินเดือน" โจทก์ที่ 1 ทำงานรวมทั้งสิ้น 27 ปี 4 เดือน เมื่อคิดคำนวณตามระเบียบและข้อบังคับสำหรับลูกจ้าง ของจำเลยเอกสารหมาย จ.ล.1 และข้อบังคับเรื่องเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินทดแทน เอกสารหมาย จ.ล.2 แล้วจำนวนปีทำงานของโจทก์ที่ 1 ตั้งแต่ 20 เศษ 1 ส่วน 2 ขึ้นไปแต่ไม่ครบ 21 เศษ 1 ส่วน 2 ปี อัตราค่าชดเชยและเงินบำเหน็จ22 เศษ 1 ส่วน 10 เท่าของเงินเดือน เงินเดือนของโจทก์ที่ 1 ซึ่งเมื่อคำนวณรวมค่าตำแหน่งและค่าครองชีพด้วยเป็นเงิน 8,810 บาททำงาน 21 ปี เท่ากับ 22.1 x 8,810 เป็นเงิน 194,701 บาท ที่เหลืออีก 6 ปี เพิ่มบำเหน็จให้อีกปีละ 1 เศษ 6 ส่วน 10 ของเงินเดือนเท่ากับ 1.6 x 8,800 x 6 เป็นเงิน 84,576 บาท

เมื่อนำจำนวนเงินทั้งสองยอดมารวมกันเป็นเงิน 279,277 บาท ตรงตามจำนวนเงินที่จำเลยได้จ่ายให้โจทก์ที่ 1 รับไปตามบัญชีเงินบำเหน็จและค่าชดเชยเอกสารหมาย จ.ล.3 ส่วนของโจทก์ที่ 2 เมื่อคิดคำนวณตามระเบียบและข้อบังคับสำหรับลูกจ้างของจำเลย เอกสารหมาย จ.ล.1 และข้อบังคับเรื่องเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินทดแทน เอกสารหมายจ.ล.2 แล้ว ก็ตรงตามจำนวนเงินที่จำเลยได้จ่ายให้โจทก์ที่ 2รับไปตามบัญชีเงินบำเหน็จและค่าชดเชย เอกสารหมาย จ.ล.3 เช่นกันหาใช่จะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสองมากไปกว่านี้ไม่ ประกอบกับจำนวนค่าชดเชยที่จำเลยจ่ายให้โจทก์ทั้งสองรายละเอียดตามบัญชีเงินบำเหน็จและค่าชดเชยเอกสารหมาย จ.ล.3 นั้น ก็เป็นไปตามอัตราค่าชดเชยตามข้อ 46 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย

เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ทั้งจำเลยได้จ่ายค่าชดเชยและเงินบำเหน็จให้แก่โจทก์ทั้งสองสูงกว่าอัตราค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ด้วย ข้อบังคับของจำเลยดังกล่าวเกี่ยวกับกรณีของโจทก์ทั้งสองนี้จึงมีผลใช้บังคับได้ ถือได้ว่าเป็นการจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายแล้วโจทก์ทั้งสองจึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยตามฟ้องจากจำเลยอีกพิพากษายืน

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
ปรีชา ธนานันท์ · ชลิต ประไพศาล · อัมพร ทองประยูร
แหล่งที่มา
กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้