คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ไม่มีหลักฐานพอแสดงว่าศีร์ษะเจ้าทุกข์แตกโลหิตไหล แต่จำเลยได้เอาไม้ตะพดตีเจ้าทุกข์ถูกศีร์ษะด้านซ้ายบวมโตกลม ๓ ซ.ม กลางหนังถลอกโตกลม ๑ ซ.ม เจ้าทุกข์ล้มลงจึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายเจ้าทุกข์ถึงบาดเจ็บและกล่าวว่าการที่โลหิตไหลหรือไม่ไหลนั้นไม่ใช่ข้อสำคัญ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
