คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ครอบครองที่นาพิพาทอย่างเจ้าของเกินสิบปี จำเลยที่ ๑ ขอขายที่พิพาทแก่จำเลยที่ ๒ ต่ออำเภอ โจทก์ได้คัดค้าน ทางอำเภอเรียกจำเลยที่ ๑ มาเปรียบเทียบ ครั้งที่ ๑ โจทก์ป่วยมาไม่ได้ ครั้งที่ ๒ - ๓ โจทก์ไม่ทราบกำหนดนัดจึงไม่ได้มา ทางอำเภอเห็นว่า โจทก์ไม่มาตามกำหนดนัด จึงทำสัญญาซื้อขายให้จำเลยที่ ๑ - ๒ โจทก์จึงมาฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โดยเห็นว่า จำเลยที่ ๒ ได้รับความคุ้มครองตามมาตรา ๑๓๐๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ก่อนซื้อจำเลยที่ ๒ ทราบดีแล้วว่า โจทก์ครอบครองที่พิพาทซึ่งเป็นที่มือเปล่าอยู่หลายปี ทั้งโจทก์ก็ได้ร้องคัดค้านไว้ที่อำเภอด้วย จะเรียกว่าเป็นการสุจริตกระไรได้ เมื่อไม่ได้ความว่าจำเลยที่ ๒ ซื้อโดยสุจริต จำเลยที่ ๒ ก็หาได้ที่เป็นของตนไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
