เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า จำเลยกับพวกพากันไปขออาหารแลพักอาศัยที่บ้านผู้ตาย พอผู้ตายหลับพวกจำเลยได้ชวนจำเลยฆ่าผู้ตายเพื่อเอาทรัพย์ จำเลยห้ามปรามก็ไม่ฟังกลับขู่ว่าถ้าไม่ร่วมใจกระทำด้วยจะฆ่าจำเลยเสีย จำเลยจึงนิ่งอยู่ ที่ ๆ พูดกันนั้นอยู่นอกห้อง พูดกันแล้วพวกของจำเลยก็เข้าไปในห้องช่วยกันตีผู้ตายตายแล้วเก็บเอาทรัพย์มาส่งให้จำเลยบ้าง ถือไว้เองบ้างแล้วพากันโดดเรือนหนีไป ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๓๐๑,๖๕-๕๙ ศาลอุทธรณ์ยืน จำเลยฎีกาว่ากระทำไปโดยความจำเป็นเพราะอยู่ในที่บังคับ ศาลฎีกาไม่เชื่อว่าจำเลยกระทำไปโดยมีเหตุจำเป็น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
