คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะทายาทผู้รับมรดกของนางสมสนิท นิลโกสีย์หรือยุกตเวทย์ ภรรยาของจำเลยเรียกเงินตามเช็คที่นางสมสนิทเป็นผู้สั่งจ่ายและได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยจำเลยยอมใช้เงิน๙๕,๐๐๐ บาทให้โจทก์ภายใน ๑ เดือน จำเลยไม่ปฏิบัติตามยอม โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินพร้อมด้วยตึกแถว ๑ ห้อง โดยอ้างว่าเป็นทรัพย์ของนางสมสนิทผู้ตาย นายขอน นิลโกสีย์ ยื่นคำร้องว่า ทรัพย์ที่เจ้าพนักงานยึดเป็นสินสมรส เป็นของผู้ร้องครึ่งหนึ่ง ขอให้กันส่วนเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดให้ผู้ร้องครึ่งหนึ่ง โจทก์แถลงคัดค้านว่า หนี้ตามคำพิพากษาเป็นหนี้ร่วมระหว่างนางสมสนิทลูกหนี้กับผู้ร้องก่อขึ้นในระหว่างสมรส เป็นหนี้ร่วมเกิดขึ้นเนื่องจากผลประโยชน์ในกิจการงานที่นางสมสนิทและผู้ร้องทำด้วยกันผู้ร้องได้ให้สัตยาบันแล้ว ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิขอกันส่วน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่าเป็นหนี้ร่วม ผู้ร้องไม่มีสิทธิขอกันส่วนมีคำสั่งให้ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบฟังได้แน่ชัดว่า นายขอนผู้ร้องรู้เห็นด้วยในการที่นางสมสนิทภรรยาผู้ร้องออกเช็คแลกเงินสดไปจากโจทก์ เพราะผู้ร้องเองก็ยอมรับว่าเคยไปที่บ้านโจทก์ นางสมสนิทเคยเขียนหนังสือให้ผู้ร้องไปเอาเงินโจทก์ครั้งละห้าพันบาทก็มีหนึ่งหมื่นบาทก็มี และคดีได้ความต่อไปว่าผู้ร้องประกอบอาชีพขับรถไม่มีรายได้พอจะซื้อตึกแถวที่ถูกยึดมาได้จึงเชื่อได้ว่าเงินที่นำมาใช้จ่ายในการซื้อตึกแถวที่ถูกโจทก์บังคับคดี ส่วนหนึ่งเป็นเงินที่นางสมสนิทยืมไปจากโจทก์โดยวิธีออกเช็คแลกเงินสดนั้นเองดังนั้น ผู้ร้องจึงขอกันส่วนในจำนวนเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดไม่ได้เพราะหนี้ที่นางสมสนิทเป็นหนี้โจทก์ เป็นหนี้ที่เกิดขึ้นจากการงานที่ผู้ร้องและนางสมสนิททำด้วยกัน จึงเป็นหนี้ร่วมผูกพันสินสมรสส่วนของผู้ร้องด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
