คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗ เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยใช้เหล็กสามเหลี่ยมปลายแหลมมีคมทั้งสามด้านเป็นอาวุธแทงประทุษร้ายนายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐ ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายปัดป้องและมีผู้เข้าช่วยเหลือ จึงเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับบาดแผลที่บริเวณท่อนแขน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ปรับ ๓,๐๐๐ บาท ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๑ ปี ปรับ ๒,๐๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอไว้ภายในกำหนด ๑ ปี ไม่ชำระราคาปรับให้กักขังแทน โจทก์และโจทก์ร่วมฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเพียงแต่มีเรื่องไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอทุ่งใหญ่ที่โจทก์ร่วมใช้ให้บุตรจำเลยซึ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลทำงานในหน้าที่คนงานทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานไม่มีเรื่องอื่นอันเป็นสาเหตุร้ายแรงที่จำเลยจะฆ่าโจทก์ร่วม วันเวลาเกิดเหตุจำเลยได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วม แสดงอาการไม่พอใจโดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วมทำนองว่าโจทก์ร่วมบีบบังคับทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานเพื่อจะเอาผู้อื่นมาทำงานแทนก่อน แล้วภริยาจำเลยเข้ามาพาจำเลยออกไป ต่อมาจำเลยจึงได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แม้อาวุธที่จำเลยใช้แทงทำร้ายโจทก์ร่วม อาจทำอันตรายแก่กายสาหัสถึงแก่ชีวิตได้แต่ก็ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญที่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้
เมื่อจำเลยจะแทงทำร้ายโจทก์ร่วมอีกก็มีผู้อื่นเข้ามาห้ามพฤติการณ์เพียงเท่าที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบมายังไม่พอให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมอันจะเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น โจทก์ร่วมถูกทำร้ายมีบาดแผลที่แขน รักษาเพียง ๑๔ วันก็หาย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จึงชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
