คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ซึ่งเป็นกรรมการลูกจ้างของเขตบำรุงทางขอนแก่นได้ขอร้องให้จำเลยจัดให้มีการประชุมคณะกรรมการลูกจ้าง แต่จำเลยปฏิเสธ ขอให้ศาลบังคับจำเลยจัดให้มีการประชุมดังกล่าวจำเลยให้การว่า โจทก์เป็นคณะกรรมการลูกจ้างที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายทั้งวิธีการเลือกตั้งและจำนวนคณะกรรมการลูกจ้าง จึงไม่มีสิทธิขอให้จำเลยจัดประชุม ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พิเคราะห์ประกาศกรมแรงงาน เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการในการเลือกตั้งคณะกรรมการลูกจ้าง ลงวันที่ 16 พฤษภาคม 2518 ข้อ 1 ประกอบกับพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 45, 46 แล้วเห็นว่า สถานประกอบกิจการตามมาตรา 45 หมายความถึงสถานประกอบกิจการทั้งหมดที่เป็นของนายจ้างคนเดียวกัน
มิได้หมายความถึงแต่ละหน่วยงานหรือแต่ละโรงงานที่แยกออกไป ในสถานประกอบกิจการแห่งหนึ่งจึงมีคณะกรรมการลูกจ้างได้เพียงคณะเดียว ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแทนลูกจ้างทั้งหมดในสถานประกอบกิจการนั้น เว้นแต่สถานประกอบกิจการนั้นมีหน่วยงานหรือสาขาในจังหวัดอื่น ลูกจ้างในสถานประกอบกิจการเช่นว่านั้นอาจตกลงกันเลือกตั้งกรรมการลูกจ้างขึ้นจังหวัดละคณะก็ได้ตามประกาศกรมแรงงานฉบับดังกล่าว ดังนั้น ข้อยกเว้นที่กำหนดให้หน่วยงานหรือสาขาในจังหวัดอื่นของสถานประกอบกิจการมีกรรมการลูกจ้างได้นั้น การเลือกตั้งกรรมการลูกจ้างและจำนวนคณะกรรมการลูกจ้างแต่ละจังหวัดจะต้องถือเขตพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ในแต่ละจังหวัดที่หน่วยงานหรือสาขาซึ่งลูกจ้างประจำทำงานอยู่ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่า
ประกาศกรมแรงงานดังกล่าวข้อ 7 มิได้กล่าวบังคับเกี่ยวกับเรื่องภูมิลำเนาของลูกจ้างที่จะมีสิทธิไว้เลย เห็นว่า ประกาศกรมแรงงานดังกล่าวข้อ 7 หมายถึงลูกจ้างของสถานประกอบกิจการนั้นทั้งหมด ในกรณีที่เป็นการเลือกตั้งกรรมการลูกจ้างในจังหวัดหนึ่ง ๆ ก็หมายถึงลูกจ้างของสถานประกอบกิจการเช่นว่านั้นในแต่ละจังหวัดไม่จำเป็นต้องกล่าวเกี่ยวกับภูมิลำเนาของลูกจ้างไว้อีก เขตบำรุงทางขอนแก่นมีเขตพื้นที่คลุมหลายจังหวัด มิใช่เป็นหน่วยงานหรือสาขาตามความหมายในประกาศกรมแรงงานดังกล่าวคดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยตกลงให้เลือกตั้งกรรมการลูกจ้างโดยถือเขตพื้นที่แต่ละจังหวัดเป็นเกณฑ์ โจทก์กับพวกจัดการเลือกตั้งกรรมการลูกจ้างผิดไปจากข้อตกลงผู้สมัครรับเลือกตั้งและผู้มีสิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งเป็นลูกจ้างของจำเลยซึ่งประจำทำงานในจังหวัดอื่นนอกจากจังหวัดขอนแก่นรวมอยู่ด้วย และมิใช่เป็นการเลือกตั้งของลูกจ้างจำเลยทั้งหมดที่ประจำทำงานอยู่ในเขตจังหวัดขอนแก่น
ทั้งลูกจ้างของจำเลยในเขตพื้นที่จังหวัดขอนแก่นมีเพียง 337 คน ซึ่งตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ มาตรา 46(3) กำหนดให้มีจำนวนกรรมการลูกจ้างเพียง 9 คน แต่โจทก์กับพวกจัดให้มีการเลือกตั้งกรรมการลูกจ้างจำนวน 11 คน เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด โจทก์กับพวกจึงเป็นคณะกรรมการลูกจ้างที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ไม่มีสิทธิขอให้จำเลยจัดให้มีการประชุมคณะกรรมการลูกจ้างพิพากษายืน
