คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๔, ๖, ๗, ๕๕, ๗๒, ๗๘ ที่แก้ไขแล้ว ประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๒, ๙๑ และริบของกลาง
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เห็นว่าลูกระเบิดของกลางเรือนชนวนถูกทำลายไม่อยู่ในสภาพที่จะใช้ขว้างให้เกิดระเบิดได้ จึงมิใช่เป็นวัตถุระเบิดตามความหมายของพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ มาตรา ๔, ๖, ๗, ๗๒ ที่แก้ไขแล้ว นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่าลูกระเบิดของกลางชนวนถูกทำลายมาก่อนและวัตถุระเบิดที่บรรจุอยู่ภายในตัวลูกระเบิดสำรอกออกหมดแล้ว ไม่สามารถใช้เป็นลุกระเบิดได้ แม้สภาพภายนอกยังสมบูรณ์ แต่เมื่อใช้ทำการระเบิดไม่ได้ก็ไม่เป็นวัตถุระเบิด
ที่โจทก์ฎีกาว่าสภาพภายนอกของลูกระเบิดของกลางยังสมบูรณ์อยู่ในสภาพที่สามารถจะบรรจุวัตถุระเบิดเข้าไปได้อีกใหม่ นำไปใช้ได้เช่นระเบิดทั่ว ๆ ไป และลูกระเบิดตามสภาพเป็นเครื่องกระสุนปืนตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๔ ที่แก้ไขแล้วนั้น เห็นว่าโจทก์มิได้นำสืบให้เห็น หรือมีพฤติการณ์แวดล้อมว่าจำเลยจะใช้ลูกระเบิดของกลางทำเป็นวัตถุระเบิดอีก โดยการใส่ชนวนใหม่ และบรรจุวัตถุระเบิดเข้าไปภายในเพื่อจะให้เกิดระเบิดแล้วมีอำนาจทำงาย สังหารชีวิตมนุษย์ สัตว์ ทรัพย์สิน ได้แต่ประการใด ดังนั้น เมื่อลูกระเบิดของกลางไม่เป็นวัตถุระเบิดเสียแล้ว ย่อมไม่เป็นเครื่องกระสุนปืนด้วย การที่จำเลยทั้งสองร่วมกันมีไว้ จึงไม่เป็นความผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
