คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง (ต่อศาลอาญาธนบุรี) ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 295, 340ศาลชั้นต้นพิจารณาฟ้องโจทก์และไต่สวนแล้ว มีคำสั่งว่าคดีอยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง ไม่ประทับฟ้อง จำหน่ายคดีโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า ในวันที่29 กันยายน 2531 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยต่อศาลชั้นต้น(ศาลอาญาธนบุรี) นั้น จำเลยมีอายุเกินกว่า 16 ปี แต่ขณะกระทำผิดจำเลยมีอายุไม่เกิน 16 ปีบริบูรณ์ มีปัญหาว่า ศาลชั้นต้นมีอำนาจพิจารณาพิพากษาได้หรือไม่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ความประสงค์ที่จัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชนขึ้นก็เพื่อสวัสดิภาพของเด็กและเยาวชน จึงมีบทบัญญัติว่าด้วยการสอบสวน
การพิจารณาและการพิพากษาคดีเป็นกรณีพิเศษผิดไปจากคดีธรรมดา สำหรับการพิจารณาพิพากษาคดีอาญาพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 8(1)บัญญัติว่า ศาลคดีเด็กและเยาวชนมีอำนาจพิจารณาและพิพากษาคดีอาญาที่มีข้อหาว่าเเด็กหรือเยาวชนกระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดเว้นแต่คดีอาญาที่มีข้อหาว่าเยาวชนซึ่งอายุเกินกว่าสิบหกปีบริบูรณ์กระทำความผิดตามมาตรา ...340...แห่งประมวลกฎหมายอาญาบทบัญญัติดังกล่าวหมายความว่าศาลคดีเด็กและเยาวชนมีอำนาจพิจารณาและพิพากษาคดีที่เด็กหรือเยาวชนถูกฟ้องคดีอาญาทุกประเภท เว้นแต่เยาวชนที่มีอายุเกินกว่าสิบหกปีบริบูรณ์ได้กระทำผิดอาญาในลักษณะร้ายแรงตามมาตราต่าง ๆ ดังกล่าวข้างต้น ศาลคดีเด็กและเยาวชนจึงจะไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดี คดีนี้ปรากฏว่าขณะจำเลยกระทำผิดมีอายุไม่เกินกว่า 16 ปีบริบูรณ์ แม้ขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จำเลยมีอายุ 16ปี 6 เดือนเศษแล้ว โจทก์ก็ต้องฟ้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางซึ่งเป็นศาลที่มีอำนาจพิจารณาลแะพิพากษาคดีนี้..."
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
