คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยกับพวกอีก ๔ คนไปขอเงินเจ้าทุกข์ ๑ สลึง เจ้าทุกข์ยอมให้และเอาเงินส่งให้พวกจำเลยแล้วพวกจำเลยกลับขออีก ๑ สลึง เจ้าทุกข์ไม่ยอมให้ ดวกจำเลยจึงส่งเงินสลึงคืนแล้วเข้าเตะถีบทำร้ายเจ้าทุกข์พร้อมด้วยจำเลยเพื่อนของเจ้าทุกข์มาพบเห็นเข้าจึงเอาเงิน ๒ สลังให้ไป จำเลยกับพวกก็กลับ แล้วพิพากษาลงโทษฐานชิงทรัพย์ตาม ม.๒๙๙
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าแม้เจ้าทุกข์จะยังไม่ได้ส่งเงินให้ตามประสงค์โดยมีเพื่อนส่งเงินให้ไปก็ดี กิริยาที่จำเลยทำควรมีผิดฐานพยายามชิงทรัพย์เท่านั้น จึงวางโทษจำเลยตามมาตรา ๒๙๙, ๖๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคัดค้านข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย โดยศาลชั้นต้นหถือว่าศาลอุทธรณ์พิพากษากลับศาลชั้นต้นในข้อเท็จจริง จึงรับฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาคงเห็นชอบด้วยข้อเท็จจริงที่ศาลล่างฟังมา ส่วนข้อที่จำเลยคัดค้านว่าควรมีผิดตาม ม.๒๖๘ หรือ ๓๓๘ ข้อ ๓ นั้น เห็นว่ากิริยาของจำเลยเข้าลักษณะชิงทรัพย์แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกาเสีย
