คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากผู้ประกันได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นให้ประกันตัวจำเลยที่ 2 ในระหว่างพิจารณา และผู้ประกันผิดสัญญาประกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งปรับผู้ประกัน จำนวน 600,000 บาท ตามสัญญาประกัน ผู้ประกันยื่นคำร้องว่า จำเลยที่ 2 ถูกจับตามหมายจับของศาลอื่น ขอให้งดหรือลดค่าปรับ
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งลดค่าปรับผู้ประกันลงร้อยละ 50 ของยอดคงค้าง จำนวน 567,000 บาท โดยคงปรับผู้ประกัน เป็นเงิน 283,500 บาท ผู้ประกันอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ประกันฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ประกันยื่นฎีกาเพียงประการเดียวขอให้งดหรือลดค่าปรับ เห็นว่า เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ลดค่าปรับแก่ผู้ประกันคงปรับ 283,500 บาท คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ดังกล่าวย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 119 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ในกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาล ศาลมีอำนาจสั่งบังคับตามสัญญาประกันหรือตามที่ศาลเห็นสมควรโดยมิต้องฟ้อง และเมื่อศาลสั่งประการใดแล้ว ฝ่ายผู้ถูกบังคับตามสัญญาประกันหรือพนักงานอัยการมีอำนาจอุทธรณ์ได้ คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ให้เป็นที่สุด ผู้ประกันจึงฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ได้ ที่ศาลชั้นต้นรับฎีกาของผู้ประกันไว้เป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาของผู้ประกัน (วิเศษ นิ่มกุล-นภาศักดิ์ เล้าภาภรณ์-สมชาย พวงภู่) - -
