คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้ที่ผู้คัดค้านยืนยันว่าผู้ร้องทั้งสองเป็นลูกหนี้จำเลย ขอให้สั่งจำหน่ายชื่อผู้ร้องทั้งสองออกจากบัญชีลูกหนี้ผู้คัดค้านคัดค้านว่า ผู้ร้องที่ 1 ทำสัญญากู้ยืมเงินจากจำเลยมีผู้ร้องที่ 2 ค้ำประกัน การยืนยันหนี้ของผู้คัดค้านชอบแล้วขอให้ยกคำร้อง ให้ผู้ร้องทั้งสองร่วมกันชำระหนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินพร้อมดอกเบี้ยแก่ผู้คัดค้านศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำหน่ายชื่อผู้ร้องทั้งสองออกจากบัญชีลูกหนี้ผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาแรกตามคำแก้ฎีกาของผู้ร้องทั้งสองมีว่า ผู้คัดค้านมีอำนาจฟ้องฎีกาโดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบของกรรมการเจ้าหนี้หรือที่ประชุมเจ้าหนี้ก่อนหรือไม่
เห็นว่าตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 119 ที่ให้อำนาจแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งทวงหนี้กับแจ้งยืนยันหนี้ไปยังบุคคลหนึ่งบุคคลใด หากบุคคลนั้นจะคัดค้านก็ให้ยื่นคำร้องต่อศาลให้ศาลพิจารณา ถ้าพอใจว่าเป็นหนี้ก็ให้มีคำบังคับให้บุคคลนั้นชำระหนี้ ถ้าเห็นว่าไม่ได้เป็นหนี้ก็ให้มีคำสั่งจำหน่ายจากบัญชีลูกหนี้นั้น การพิจารณาคำร้องของศาลกรณีเช่นนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ย่อมมีอำนาจโต้แย้งคัดค้านคำร้องของบุคคลนั้น และสืบพยานหลักฐานเพื่อสนับสนุนคำโต้แย้งคำคัดค้านของตน ตลอดทั้งอุทธรณ์ฎีกาหรือยื่นคำแก้อุทธรณ์ฎีกาได้ ในฐานเป็นคู่ความมาแต่แรก หาใช่เป็นคู่ความมาแต่แรก หาใช่เป็นผู้เริ่มต้นฟ้องคดีตามที่พระราชบัญญัติล้มละลาย
พ.ศ. 2483 มาตรา 145(4)กำหนดให้ต้องได้รับความเห็นชอบของคณะกรรมการเจ้าหนี้ก่อนหรือไม่ผู้คัดค้านจึงมีอำนาจฟ้องฎีกาโดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบของกรรมการเจ้าหนี้หรือที่ประชุมเจ้าหนี้ก่อน และฟังข้อเท็จจริงว่าผู้ร้องทั้งสองต้องรับผิดตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทวงถามพิพากษากลับให้ยกคำร้องของผู้ร้องทั้งสอง
