คำฟ้องและคำให้การ
ฟ้องโจทก์ว่าระหว่างวันที่ ๑๕ ถึง ๑๖ กันยายน ๒๔๘๔ เวลาใดไม่ปรากฏ จำเลยได้ลักทรัพย์ของนายดินไป ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๒๙๓ จำเลยรับว่าได้ลักทรัพย์ไปจริงในเวลากลางคืน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าโจทก์ไม่เจาะจงแน่นอนจะให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืน จึงลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๘
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์เรื่องเวลากระทำผิดได้บรรยายตลอดทั้งเวลากลางวันและกลางคืน และคำขอท้ายฟ้องก็ได้ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๓ ด้วยจึงลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ในเวลาค่ำคืนได้ไม่ผิดหรือเกินคำฟ้อง ส่วนการที่โจทก์ไม่ได้ระบุว่ามาตรา ๒๙๓ ข้อใดนั้น ก็ไม่พอให้ถือว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุม
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๙๓.
