คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยออกจากห้องเช่าจำเลยให้การต่อสู้ว่า ได้ทำสัญญาเช่าห้องพิพากษาจากโจทก์จริง แต่การบอกเลิกสัญญาเช่าของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยใช้ห้องพิพากทสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ มีสิทธิ์ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ศาลชั้นต้นให้งดสืบพะยานบุคคลในประเด็นสำคัญที่ว่า ห้องพิพาทนี้ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือไม่นั้นไม่ชอบ พิพากษายกให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานและพิพากษาคดีใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกามีใจความว่า เวลานี้ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. ๒๔๘๙ ได้ออกคุ้มครองจำเลยแล้วขอให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องเช่นนี้แม้จะยกพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. ๒๔๘๙ มาปรับ ศาลฎีกาก็ได้เคยวินิจฉัยไว้แล้วในคำพิพากษาฎีกาที่ ๕๒๑/๘๔ ว่า ถ้าได้มีการค้าเป็นส่วนใหญ่แล้ว พระราชบัญญัตินั้นไม่บังคับถึง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
