คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้ตัดไม้เคี่ยมประเภทหวงห้ามซึ่งเป็นไม้ที่จำเลยได้รับอนุญาตให้ตัดได้ แต่ใบอนุญาตนั้นสิ้นอายุแล้ว จำเลยไม่ได้ขอต่ออายุใหม่ โจทก์จึงขอให้ลงโทษตามกฎหมาย ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยมีผิดตามกฎข้อบังคับวิธีจัดการรักษาป่า พ.ศ.๒๔๕๖ ข้อ ๖ - ๑๖ ให้ปรับ จำเลย ๕๐ บาท แลให้ริบไม้ของกลาง จำเลยฎีกาว่า (๑)ศาลล่างตัดสินคดีนอกข้อหา แล (๒)ไม้ของกลางศาลริบนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อแรกฟังไม่ขึ้น เพราะไม้รายนี้แม้จะเป็นไม้ที่จำเลยได้รับอนุญาตให้ตัดได้ก็จริง แต่ใบอนุญาตสิ้นอายุแล้ว ก็เท่ากับจำเลยตัดไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนปัญหาข้อที่ ๒ นั้นเห็นว่าที่ศาลล่างให้ริบไม้ด้วยนั้นชอบด้วยกฎหมายแล้ว จึงตัดสินยืนตาม(ศรี-หริศ-นล)ศาลชั้นต้น - หลวงสารนิกยาคมศาลอุทธรณ์ - พระสุธรรมวินิจฉัย
