คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้กู้เงินจำเลย ๒๐๐,๐๐๐ บาท และเอาที่ดินโฉนดที่ ๓๒๒๕ พร้อมทั้งสิ่งปลูกสร้างของโจทก์วางประกันเงินกู้ ในการกู้นี้จำเลยขอให้ทำสัญญาอำพรางเป็นขายฝากมีกำหนด ๑ ปี เพื่อป้องกันมิให้เจ้าหนี้รายอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง จำเลยได้ใช้อุบายผัดผ่อนเรื่อยมาจนพ้น ๑ ปีโจทก์ไปขอไถ่ จำเลยอ้างเวลาไถ่ถอนหมดสิ้นแล้ว เป็นการทุจริตฉ้อโกงโจทก์และใช้สิทธิโดยไม่สุจริต จึงขอให้จำเลยรับเงิน ๒๑๕,๐๐๐ บาท และโอนโฉนดที่ ๗๒๒๕ พร้อมทั้งสิ่งปลูกสร้างให้โจทก์ จำเลยต่อสู้ว่า ไม่ได้หลอกลวงโจทก์ โจทก์ไม่ไถ่ถอนภายใน ๑ ปีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างตากเป็นของจำเลยแล้ว การทำสัญญาขายฝากไม่เป็นนิติกรรมอำพราง และฟ้องแย้งขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง และเรียกค่าเสียหายเดือนละ ๒,๐๐๐ บาท จนกว่าจะออกจากที่พิพาท ศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นการกู้เงิน จำเลยคิดเอาดอกเบี้ยแต่ทำเป็นสัญญาขายฝากต่อกัน เพื่ออำพรางปกปิดความจริง เป็นการป้องกันเจ้าหนี้อื่น ๆ พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีและยกฟ้องแย้งของจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เอกสารสัญญานี้เป็นเรื่องขายฝากโจทก์ย่อมนำพยานบุคคลมาสืบได้ว่า โจทก์ได้ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์รายพิพาทก่อนพ้นกำหนดเวลา จำเลยเพทุบายหลีกเลี่ยงเบี่ยงบายไม่ให้ไถ่ โจทก์จึงไถ่ไม่ได้ เพราะไม่มีกฎหมายห้าม คดีนี้โจทก์ไม่จำเป็นต้องฟ้องขอให้ทำลายสัญญาขายฝากก่อน เพราะการที่โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับชำระเงินจำนวนที่ทำสัญญาขายฝากกันและโอนทรัพย์ที่ขายฝากคืนให้โจทก์ย่อมเป็นการขอให้ยกเลิกเพิกถอนนิติกรรมขายฝากอยู่ในตัวแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
