คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและจำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 1 ระหว่างปี 2527 ถึงปี 2530จำเลยทั้งสองยังติดค้างไม่ส่งเงินสมทบกองทุนเงินทดแทนและเงินเพิ่มแก่โจทก์เป็นจำนวนทั้งสิ้น 150,254.87 บาท ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินดังกล่าวแก่โจทก์ พร้อมด้วยเงินเพิ่ตามกฎหมายในอัตราร้อยละห้าต่อเดือนนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองให้การว่า ระหว่างปี 2527 ถึงปี 2530 จำเลยหยุดประกอบกิจการ จึงไม่มีหน้าที่ต้องชำระเงินสมทบและเงินเพิ่มแก่โจทก์ ขอให้ยกฟ้องในชั้นพิจารณาเมื่อสืบพยานโจทก์เสร็จสิ้นแล้ว ครั้นถึงวันนัดสืบพยานจำเลยที่ 1 ที่ 2 ทนายจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอถอนตัวจากการเป็นทนายความของจำเลยที่ 1 ส่วนจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอเลื่อนการสืบพยานจำเลยที่ 2
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ทนายความของจำเลยที่ 1 ถอนตัวตามคำร้องและไม่อนุญาตให้จำเลยที่ 2 เลื่อนการสืบพยาน ให้ถือว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่มีพยานมาสืบ ซึ่งทนายจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ได้ยื่นคำร้องโต้แย้งคำสั่งของศาลแรงงานกลางไว้แล้ว
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน150,254.87 บาท แก่โจทก์พร้อมด้วยเงินเพิ่มตามกฎหมายอัตราร้อยละห้าต่อเดือนนับแต่วันฟ้อง จนกว่าจะชำระเสร็จทนายจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์คำสั่งศาลแรงงานกลางลงวันที่ 23 สิงหาคม 2530 และจำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์คำพิพากษาศาลแรงงานกลางต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า กรณีที่ทนายความที่ตัวความได้ตั้งแต่งให้มาเป็นทนายความในคดี จะมีคำขอต่อศาลให้สั่งถอนตนจากการตั้งแต่งนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 65 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า ทนายความที่ตัวความได้ตั้งแต่งให้เป็นทนายในคดี จะมีคำขอต่อศาลให้สั่งถอนตนจากการตั้งแต่งนั้นก็ได้ แต่ต้องแสดงให้เป็นที่พอใจแก่ศาลว่า
ทนายความผู้นั้นได้แจ้งให้ตัวความทราบแล้วเว้นแต่จะหาตัวความไม่พบ ซึ่งศาลแรงงานกลางต้องนำบทบัญญัติดังกล่าวมาใช้โดยนัยแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 พึงเห็นได้ว่า การที่จะอนุญาตให้ทนายความถอนตนจากการตั้งแต่งนั้นหรือไม่ เป็นดุลพินิจของศาลที่จะสั่ง การที่ทนายจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าศาลแรงงานกลางควรจะให้ทนายจำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาคำร้องขอถอนตัวไปให้จำเลยที่ 1 ทราบเสียก่อน และควรจะมีคำสั่งเลื่อนการพิจารณาคดีไปก่อนเพื่อให้จำเลยที่ 1 ได้ทราบว่าทนายจำเลยที่ 1 ขอถอนตัวนั้นเท่ากับเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งว่าศาลแรงงานกลางใช้ดุลพินิจสั่งไม่อนุญาตให้ทนายจำเลยที่ 1 ถอนตนจากการตั้งแต่งเป็นทนายความของจำเลยที่ 1 โดยไม่ชอบ จึงเป็นการอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงที่ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยการที่โจทก์ในฐานะผู้รับผิดชอบกองทุนเงินทดแทนฟ้องเรียกเงินที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ต้องจ่ายเข้าสมทบกองทุนเงินทดแทนตามกฎหมายนั้นถือไม่ได้ว่าโจทก์ฟ้องคดีในฐานะเป็นผู้ค้าในการดูแลกิจการของผู้อื่น หรือรับทำการงานต่าง
ๆ เรียกเอาสินจ้างที่พึงได้รับจากการนั้นหรือฟ้องเรียกเงินที่ได้ออกทดรองไป กรณีของโจทก์ไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) แต่เป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้เป็นอย่างอื่น จึงต้องบังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 คือต้องใช้อายุความทั่วไปซึ่งมีกำหนด 10 ปี ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาว่าคดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน.
