คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาวเบ็ญจวรรณโดยใช้มีดเป็นอาวุธและร่วมกันแทงฆ่านางสาวเบ็ญจวรรณโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 276, 288, 289(7)
จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสี่มีความผิดตามฟ้อง ลงโทษประหารชีวิตในฐานฆ่าผู้อื่น
จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ขณะเกิดเหตุไม่มีผู้รู้เห็นเหตุการณ์ โจทก์มีแต่พยานแวดล้อมมาสืบ พยานโจทก์จำสีรถยนต์ที่จอดข้างถนนบริเวณใกล้ที่เกิดเหตุได้ขณะที่พยานนั่งรถแท็กซี่ผ่าน เป็นการผิดวิสัย และพยานรับจ้างมาเบิกความควรรับฟังอย่างระมัดระวัง พยานหลักฐานโจทก์เป็นพิรุธและน่าระแวงสงสัย บางอย่างขัดแย้งต่อเหตุผลฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสี่กระทำความผิด แม้ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 2 เพราะไม่ยื่นมาภายในกำหนดเวลา แต่การที่พยานหลักฐานของโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิด เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาพิพากษาให้มีผลไปถึงจำเลยที่ 2 ด้วยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 213, 225
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยทั้งสี่
