คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นางพูนทวี สวัสดิรักษ์ ภริยาผู้ร้องมีอาการวิกลจริต จนไม่สามารครองสติ หมดความรู้สึกผิดชอบไม่สามารถจัดการใด ๆ ได้ ขอให้ศาลสั่งว่านางพูนทวีเป็นคนไร้ความสามารถ ให้อยู่ในความอนุบาลของผู้ร้อง ผู้คัดค้านทั้งสองคัดค้านว่าผู้คัดค้านมีส่วนได้เสียในคดีนี้ นางพูนทวีมิได้วิกลจริต ผู้ร้องมีความประพฤติไม่ดี ขอให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่านางพูนทวีเป็นคนวิกลจริต พิพากษาว่านางพูนทวีเป็นคนไร้ความสามารถ สมควรให้อยู่ในความอนุบาลของโจทก์
ผู้คัดค้านอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้คัดค้านทั้งสองฎีกาเฉพาะในประเด็นว่าผู้ร้องมีความประพฤติไม่สมควรเป็นผู้อนุบาล
ศาลฎีกาเห็นว่า ในคดีนี้ศาลล่างทั้งสองได้วินิจฉัยว่านางพูนทวีเป็นบุคคลวิกลจริต และสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถต้องจัดให้อยู่ในความอนุบาลตามมาตรา ๒๙,๓๐ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ผู้คัดค้านมิได้ฎีกาคัดค้านในประเด็นนี้ ฉะนั้น ตามปกติผู้ร้องซึ่งเป็นสามีย่อมเป็นผู้อนุบาลตามประมวลกฎหมาแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๔๕๗ เมือผู้มีส่วนได้เสียผู้ใดดัดค้านต่อศาล ผู้คัดค้านนั้นชอบที่จะนำสืบแสดงเหตุสำคัญให้เห็นว่า ศาลควรตั้งผู้อื่นเป็นผู้อนุบาล
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
