คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ที่วัดอินทรวิหารได้จัดให้มีงานเทศกาลประจำปีของวัด โดยทางวัดประกาศให้คนมาเช่าที่วัดขายของและแสดงการมหรศพจำเลยได้มาเช่าที่แสดงมหรศพเพื่อหาผลประโยชน์ ฝ่ายวัดก็ได้ประโยชน์จากค่าเช่าที่ซึ่งจำเลยเข่านั้นจำเลยได้สมคบกัน อนุญาตให้ผู้ดูซึ่งมีตั๋วไม่ปิดอากรแสตมป์อากรมหรศพเข้าคู่มหรศพโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เห็นว่า การมหรศพของจำเลยได้รับยกเว้นตามประมวลรัษฎากร มาตรา ๑๓๔ (๒) พิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้เข้าข้อยกเว้นตามมาตรา ๑๓๔ (๒) เพราะเป็นมหรศพที่แสดงในงานที่วัดจัดขึ้นแล้ว ก็น่าจะใช้ความว่า " มหรศพที่วัดเป็นเจ้าของในงานที่วัดจัดขึ้น ฯลฯ"
อนึ่งคำว่า " ที่วัดจัดขึ้น " เขียนติดตามหลังคำว่า " งาน" จึงเห็นความหมายได้อย่างชัดว่า มุ่งถึงวัดเป็นผู้จัดให้มีงานโดยปราศจากสงสัย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
