คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญากู้เงิน โจทย์ไป ๑๗๖๐ บาท ต่อมาโจทย์ได้ถูกคนร้ายปล้นทรัพย์ผู้ร้ายได้เก็บเอาสัญญากู้นั้นไป แลโจทย์ได้ทำตราสินไว้ต่ออำเภอในวันรุ่งขึ้น โจทย์จึงได้เรียกจำเลยให้มาทำสัญญากู้ใหม่ แต่จำเลยบิดพริ้วไม่ยอมทำ
จำเลยให้การต่อสู้ว่าจำเลยได้กู้เงินไปจริง แลใช้เงินแล้ว โจทย์จึงได้มอบ สัญญาคืนให้ แลให้การตัดฟ้องว่า โจทย์ไม่มี สัญญามาฟ้องศาล ให้ยกฟ้อง ศาลเดิมตัดสินให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์กลับว่า พยานโจทย์แตกต่างกันแลทั้งโจทย์ไม่ได้อ้างต้นขั้ว สัญญามาสืบ จึงให้ยกฟ้อง ฎีกาตัดสินยืนตาม ศาลเดิมว่า โจทย์มีพยานหลักฐานฟังได้ว่า จำเลยได้กู้เงินไปจริง ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าพยาน โจทย์แตกต่างนั้นเห็นว่าไม่ใช่ในข้อสำคัญ เพราะเปนเวลานานเกือบ ๒ ปี เปนการยากที่พยานจะทรงจำไว้ ให้ถูกต้องถี่ถ้วนได้ จึงให้จำเลยใช้เงินให้ โจทย์
