คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าสินไหมทดแทนพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 7
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ โดยลดจำนวนค่าเสียหายที่ใช้ให้โจทก์ที่ 1 และยกฟ้องโจทก์ที่ 2 และที่ 4 โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่โจทก์ที่ 2 และที่ 4 ฎีกาว่าแม้โจทก์ทั้งสองมิได้เป็นภรรยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนายสำเริงและนายคำมีผู้ตายก็ตาม แต่โจทก์ทั้งสองก็เป็นคนจัดการปลงศพผู้ตาย จึงควรได้ค่าปลงศพตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้มีสิทธิฟ้องเรียกค่าปลงศพ ซึ่งรวมอยู่ในประเภทการเรียกค่าสินไหมทดแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 443 ได้แต่เฉพาะผู้ที่เป็นทายาท เพราะสิทธิในการเรียกร้องเอาค่าสินไหมทดแทนโดยเหตุที่ได้ละเมิดแก่ผู้ตายซึ่งเป็นเจ้ามรดกย่อมตกทอดมายังทายาท ภายใต้บังคับของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1649 เท่านั้น เมื่อโจทก์ที่ 2 และโจทก์ที่ 4 ไม่ใช่ทายาท เพราะไม่ใช่ภรรยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนายสำเริงและนายคำมีผู้ตาย จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาค่าปลงศพเป็นสินไหมทดแทนแก่ตนในการที่จำเลยที่ 1 ทำละเมิดต่อผู้ตายทั้งสองดังกล่าว"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
