คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นผู้เยาว์ จำเลยที่ ๒ เป็นมารดาของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ เป็นมารดาของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๓ เป็นครูประจำชั้นของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ใช้ไม้พลุทำด้วยไม้ไผ่บรรจุลูกกระดาษเป่ายิงถูกลูกนัยน์ตาข้างขวาของเด็กชายสุวิทย์แตกและตาบอด ทั้งนี้เพราะจำเลยที่ ๒ และ ๓ ไม่ได้ใช้ความระมัดระวังดูแลจำเลยที่ ๑ จำเลยทั้งสองปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๑๑,๕๐๐ บาท ส่วนจำเลยที่ ๒, ๓ ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ ๒ รับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ ส่วนจำเลยที่ ๓ ให้ยกฟ้อง โจทก์กับจำเลยที่ ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ในตอนเช้าวันเกิดเหตุจำเลยที่ ๓ เห็นเด็กนักเรียนเอากระบอกพลุมาเล่นกัน เกรงว่าจะเกิดอันตราย จึงได้เก็บเอาไปทำลายเสีย และห้ามไม่ให้เล่นต่อไป จำเลยที่ ๑ ใช้กระบอกพลุยิงโจทก์ในเวลาหยุดพักกลางวันและนอกห้องเรียน จึงเห็นได้ว่า จำเลยที่ ๓ ได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรในอันที่จะป้องกันและห้ามปรามมิให้เด็กนักเรียนที่อยู่ในความดูแลเล่นไม้กระบอกพลุซึ่งอาจเป็นอันตรายได้ เหตุละเมิดที่เกิดเป็นการนอกเหนืออำนาจและวิสัยที่จำเลยที่ ๓ จะดูแลให้ปลอดภัยได้ ส่วนจำเลยที่ ๒ ปล่อยให้จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นบุตรเล่นไม้กระบอกพลุทั้งที่บ้านและโรงเรียนมาก่อนเกิดเหตุละเมิดคดีนี้ จนกระทั่งมีความสามารถทำให้คนอื่นเล่นได้ และได้นำไม้กระบอกพลุจากบ้านไปเล่นที่โรงเรียน แสดงว่าจำเลยที่ ๒ ได้ปล่อยปละละเลยไม่ได้ดูแลหรือห้ามปรามจำเลยที่ ๑ แม้การทำละเมิดของจำเลยที่ ๑ เกิดที่โรงเรียนลับหลังจำเลยที่ ๒ ก็หาทำให้จำเลยที่ ๒ พ้นความรับผิดไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฎีกาโจทก์และจำเลยที่ ๒
