คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย ในข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 37/2554 หมายเลขแดงที่ 152/2554 ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านขอให้ยกคำร้อง
ระหว่างพิจารณาศาลชั้นต้น คดีพอวินิจฉัยได้ จึงสั่งให้งดสืบพยานทั้งสองฝ่าย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกคำร้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
ผู้ร้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการอ้างว่า การยอมรับตามคำชี้ขาดนั้นจะเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน แต่ข้อเท็จจริงเป็นเรื่องที่ผู้ร้องนำคดีเข้าสู่การพิจารณาของอนุญาโตตุลาการของคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย ซึ่งมีระเบียบว่าด้วยอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.2551 ข้อ 29 ว่า คู่พิพาทฝ่ายใดกล่าวอ้างข้ออ้างใด ต้องเป็นฝ่ายมีหน้าที่นำสืบให้ประจักษ์ตามข้ออ้างของตน และอนุญาโตตุลาการเห็นว่าผู้ร้องมีแต่ใบรับรองความเสียหาย (ใบเคลม) โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่น จึงมีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาท ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดโดยอ้างว่า
คำชี้ขาดไม่เป็นไปตามประเพณีการค้า และขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีต่อประชาชน แต่เนื้อหาคำร้องเป็นเรื่องโต้แย้งการใช้ดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของอนุญาโตตุลาการ ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์อ้างเหตุในทำนองยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า การรับฟังพยานหลักฐานของอนุญาโตตุลาการไม่ชอบ จึงเป็นการโต้เถียงการใช้ดุลพินิจในการวินิจฉัยคดีของอนุญาโตตุลาการ หาเป็นปัญหาที่กระทบต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนไม่ อุทธรณ์ของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.2545 มาตรา 45 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องไว้พิจารณา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกอุทธรณ์ของผู้ร้อง คืนค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์ทั้งหมดให้แก่ผู้ร้อง ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์นอกจากนี้ให้เป็นพับ
