คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินซึ่งเป็นสวนลำใยของจำเลยเพื่อออกขายทอดตลาดชำระหนี้โจทก์ ต่อมาโจทก์เป็นผู้ให้ราคาสูงสุดจำนวน ๓๕๐,๐๐๐ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขายได้ แต่โจทก์ไม่มีเงินวางมัดจำและไม่ชำระราคาตาม ราคาที่โจทก์ซื้อได้ ศาลชั้นต้นจึงประกาศขายทอดตลาดใหม่ ระหว่างนั้นเกิดเพลิงป่าไหม้ต้นลำใยบนที่ดินแปลงดังกล่าวเสียหาย ๑๖๐ ต้นทำให้ราคาที่ดินลดลง เจ้าพนักงานบังคับคดีประกาศขายทอดตลาดอีก๓ ครั้ง ซึ่งในครั้งที่ ๓ โจทก์ให้ราคาสูงสุด ๑๕๐,๐๐๐ บาทศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขายทรัพย์ดังกล่าวแก่โจทก์ โจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์ไม่ต้องรับผิดชอบในจำนวนเงินที่ขาดหายไป เนื่องจากเหตุสุดวิสัย ศาลชั้นต้นยกคำร้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาในชั้นฎีกามีเพียงว่า ต้นลำใยบนที่ดินที่ถูกยึดคดีนี้ถูกเพลิงป่าเผาไหม้เสียหายไป ทำให้ราคาที่ดินลดลงนั้น โจทก์จะอ้างเหตุสุดวิสัยเพื่อให้พ้นจากความรับผิดในราคาที่ดินที่ต่างกันหรือไม่
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์เป็นผู้ซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดได้เมื่อวันที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๒๘ในราคา ๓๕๐,๐๐๐ บาท แต่โจทก์ผิดนัดไม่ชำระราคาตามที่ได้ประกาศโฆษณาขายไว้จนได้มีการประกาศขายทอดตลาดที่ดินแปลงดังกล่าวอีกหลายครั้ง ในระหว่างนี้เพลิงป่าได้ไหม้ต้นลำใยบนที่ดินเสียหายเห็นได้ว่าเพลิงป่าได้เกิดขึ้นหลังจากโจทก์ผิดสัญญาขายทอดตลาดแล้ว โจทก์ย่อมไม่อาจอ้างเหตุสุดวิสัยให้พ้นความรับผิดได้ ซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๑๖ บัญญัติว่า ถ้าผู้สู้ราคาสูงสุดละเลยเสียไม่ชำระราคาก็ให้ผู้ทอดตลาดเอาทรัพย์สินนั้นออกขายซ้ำอีก และถ้าได้เงินเป็นจำนวนสุทธิไม่คุ้มราคาและค่าขายทอดตลาดชั้นเดิม ผู้สู้ราคาคนเดิมนั้นต้องรับผิดในส่วนที่ขาดซึ่งเมื่อโจทก์ไม่อาจอ้างเหตุสุดวิสัยให้พ้นความรับผิดได้แล้วการที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์รับผิดในจำนวนเงินที่ต่างกันจากการขายทอดตลาดสองครั้ง เป็นเงิน ๒๐๐,๐๐๐ บาท จึงชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
