คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ กับพวกในความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบรถยนต์ของกลางผู้ร้องยื่นคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด ขอให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกับจำเลยในรถยนต์ของกลางและรู้เห็นเป็นใจด้วยในการที่จำเลยกระทำความผิด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นสามีภริยากัน ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนไม่ได้ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนส่วนกรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางครึ่งหนึ่งให้แก่ผู้ร้อง ผู้ร้องและโจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องบรรยายคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด เป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖ พิพากษากลับ ให้ยกคำร้อง ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางอีกอ้างว่า รถยนต์ของกลางเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยที่ ๑ นำรถยนต์ของผู้ร้องไปขับ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า คำร้องดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาวินิจฉัยชี้ขาดถึงที่สุดแล้ว จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ ให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไป
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องของผู้ร้องลงวันที่ ๑๑ เมษายน๒๕๒๙ เป็นคำร้องที่บรรยายเนื้อความไว้ไม่ถูกต้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖ โดยศาลฎีกายังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่า รถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ ๑และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ ๑หรือไม่ สิทธิยื่นคำร้องของผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
