คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงาน สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดลพบุรีที่ 2/2549 ลงวันที่ 15 มีนาคม 2549 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 3 ถึงที่ 5 ไม่ได้ให้การ ศาลแรงงานภาค 1 เห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้โดยไม่ต้องสืบพยานโจทก์และจำเลย ให้งดสืบพยาน ศาลแรงงานภาค 1 เห็นว่า โจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างและไม่พอใจคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานของจำเลยที่ 2 ได้นำคดีไปสู่ศาล แต่มิได้วางเงินต่อศาลตามจำนวนที่ถึงกำหนดจ่ายให้แก่จำเลยที่ 3 ถึงที่ 5 ตามคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานของจำเลยที่ 2 โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานที่ 2/2549 ลงวันที่ 15 มีนาคม 2549 ของจำเลยที่ 2 ที่ออกตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 124 โดยไม่วางเงินที่ถึงกำหนดจ่ายตามคำสั่งนั้นต่อศาลแรงงานภาค 1 หรือไม่ เห็นว่า ตามมาตรา 125 วรรคสาม บัญญัติให้นายจ้างที่นำคดีไปสู่ศาลต้องวางเงินต่อศาลตามจำนวนที่ถึงกำหนดจ่ายตามคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานจึงจะฟ้องคดีได้ การวางเงินตามมาตรา 125 วรรคสาม เป็นบทบัญญัติที่บังคับให้เป็นหน้าที่ของนายจ้างที่เป็นฝ่ายนำคดีไปสู่ศาลต้องปฏิบัติเพื่อให้เป็นการฟ้องเพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานโดยชอบด้วยกฎหมาย ศาลไม่มีหน้าที่ต้องสั่งหรือเตือนให้นายจ้างที่เป็นฝ่ายนำคดีไปสู่ศาลวางเงินดังกล่าว
เมื่อโจทก์ผู้เป็นนายจ้างฟ้องเพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานที่ออกตามมาตรา 124 ของจำเลยที่ 2 โดยไม่วางเงินที่ถึงกำหนดจ่ายตามคำสั่งนั้นและไม่ปรากฏว่าศาลแรงงานภาค 1 ใช้อำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 ขยายระยะเวลาวางเงินให้โจทก์ เป็นการไม่ปฏิบัติตามมาตรา 125 วรรคสาม โจทก์จึงฟ้องคดีต่อศาลไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
