คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ถึงที่สุดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คพ.ศ. 2497 มาตรา 3 ลงโทษจำคุก และให้นับโทษต่อจากคดีอื่นศาลชั้นต้นออกหมายจำคุกโดยไม่หักวันที่ถูกคุมขังมาก่อนพิพากษา
จำเลยยื่นคำร้องขอให้หักให้แก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 22 ศาลชั้นต้นสั่งว่า จำเลยต้องขังหลายคดีต้องนับโทษต่อเนื่องกันมิใช่เรื่องไม่หักให้ตามคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้หักวันต้องคุมขังจำเลยออกจากระยะเวลาจำคุกตามคำพิพากษา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยถูกฟ้องเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2527 โจทก์บรรยายฟ้องและแก้ฟ้องวรรคท้ายเป็นว่า ระหว่างสอบสวนจำเลยไม่ถูกควบคุมตัวในคดีนี้ และจำเลยเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 5129/2527หมายเลขแดงที่ 14301/2527 คดีอาญาหมายเลขดำที่ 15553/2527หมายเลขแดงที่ 14909/2527 และคดีอาญาหมายเลขดำที่ 1004/2527,4104/2527, 4665/2527, 12158/2527 ของศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้นออกหมายขังจำเลยระหว่างพิจารณาในวันเดียวกัน วันที่ 20 สิงหาคม 2527ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยมีปัญหาในชั้นฎีกาว่า จำเลยถูกคุมขังมาก่อนศาลพิพากษาหรือไม่ เห็นว่า ระหว่างพิจารณาคดีไม่ปรากฏว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว หรือศาลชั้นต้นมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น จึงถือได้ว่า
ตั้งแต่วันฟ้องคือวันที่ 1 มีนาคม 2527 ถึงวันที่ 20 สิงหาคม 2527 ซึ่งเป็นวันที่พิพากษาจำเลยถูกคุมขังมาก่อนศาลพิพากษา 172 วัน การที่จำเลยให้การรับสารภาพก็ไม่ได้หมายความว่าจำเลยยอมรับว่า ไม่ถูกคุมขังระหว่างพิจารณาเพราะคำว่าระหว่างสอบสวนกับระหว่างพิจารณามีความหมายต่างกัน คำพิพากษาศาลชั้นต้นระบุให้นับโทษจำเลยต่อกับโทษของจำเลยในคดีอาญาอื่น อีก 2 คดีนั้น ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะแสดงว่าจำเลยไม่ถูกคุมขังในคดีนี้ก่อนพิพากษา แม้จำเลยจะถูกคุมขังในคดีนี้พร้อมกับคดีอื่นๆ อีกหลายคดีและศาลหักวันต้องคุมขังในคดีอื่นๆ แล้วก็ตาม หากคดีนี้ศาลไม่ประสงค์ให้หักวันต้องคุมขังให้อีกก็ต้องระบุไว้ให้ชัดแจ้งในคำพิพากษา เมื่อคำพิพากษาไม่ระบุไว้ก็ต้องหักวันต้องคุมขังให้แก่จำเลย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
