คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ศาลชั้นต้นสั่งไม่ประทับฟ้อง เพราะโจทก์ไม่ได้รับอนุญาตให้ฟ้องคดีจากอธิบดีกรมอัยการ
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นได้ความว่าเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2528 จำเลยถูกเจ้าพนักงานจับในความผิดข้อหาบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ ระหว่างสอบสวนในชั้นแรกปรากฏว่าจำเลยเป็นเยาวชน พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางนากรุงเทพมหานคร ได้ส่งตัวจำเลยไปควบคุมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลาง และเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2528 ได้ขอผัดฟ้องจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางต่อมาวันที่ 28 กรกฎาคม 2528 พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางนาไม่ไปขอผัดฟ้องจำเลยต่อไปอีก ศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางจึงมีคำสั่งให้ปล่อยตัวจำเลยไป โจทก์ได้นำตัวจำเลยมาฟ้องคดีนี้ที่ศาลชั้นต้น (ศาลอาญา) มีปัญหาวินิจฉัยว่า โจทก์จะต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการหรือไม่พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 มาตรา 24 จัตวา
บัญญัติว่า ห้ามมิให้พนักงานอัยการฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 24 ทวิ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ เห็นว่า ตามมาตรา 24 ทวิกำหนดให้พนักงานอัยการยื่นฟ้องเด็กหรือเยาวชนซึ่งต้องหาว่ากระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนภายในสามสิบวันแต่วันที่เด็กหรือเยาวชนนั้นถูกจับกุม หรือในกรณีที่เกิดความจำเป็นต้องขอผัดฟ้องเมื่อพ้นกำหนดดังกล่าวพนักงานอัยการต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการก่อนจึงฟ้องคดีได้คดีนี้ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในฟ้องได้ความว่า ขณะที่จำเลยกระทำผิดและถูกจับกุม จำเลยยังเป็นเยาวชนตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 4 จำเลยจึงย่อมจะได้รับการปฏิบัติและความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าว
แม้ขณะที่โจทก์ยื่นฟ้อง จำเลยจะมีอายุพ้นเกณฑ์เป็นเยาวชนแล้ว แต่สิทธิของจำเลยที่จะได้รับการปฏิบัติและความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ก็ยังมีอยู่ การที่โจทก์จะฟ้องจำเลยเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 24 ทวิแห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 โจทก์จึงต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ ไม่ว่าจะเป็นการฟ้องต่อศาลใด เมื่อโจทก์มิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ โจทก์ก็ต้องห้ามมิให้ฟ้องตามมาตรา 24 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 คำสั่งและคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
