คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่า อ.ได้ทำสัญญาต่ออำเภอขายที่ดินของ อ.แต่มีชื่อ อ.แล บ.บุตร์ในใบไต่สวนแก่โจทย์ อ.สัญญาว่าจะไปแจ้งต่อพนักงานฐเบียรขอถอนชื่อ บ.ออกจากใบไต่สวนแล้วหาจัดการไม่ ขอให้ศาลบังคับให้ อ.จัดการถอนชื่อ บ. อ.รับในข้อทำสัญญาขาย แต่แก้ว่าไม่มีอำนาจถอนชื่อ บ. ส่วน บ.ต่อสู้ว่าที่ดินเปนของนาง ผ.ย่าได้ลงชื่อ อ.แล บ.ในใบไต่สวน บ.ไม่ได้ขายส่วนของตน ศาลเดิมไม่สืบพยาน ตัดสินยกฟ้องโจทย์ยกเหตุว่าในใบไต่สวนมีชื่อ อ.กับ บ.จึงถือว่าที่ดินนั้นมี ๒ เจ้าของ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ โดยเห็นว่า อ.บิดาลงชื่อ บ.บุตร์ในใบไต่สวนที่ดินยังไม่เปนสิทธิแก่บุตร์ อ.มีอำนาจขายให้เปนสิทธิแก่โจทย์ แลโจทย์มีอำนาจให้ถอนชื่อจำเลยจากใบไต่สวนได้ บ.ฎีกา ฎีกาวินิจฉัยว่า ตามที่ศาลอุทธรณ์ยกเหตุตัดสินมานั้นก็ยังไม่ปรากฎว่าที่ดินเปนของ อ.ผู้เดียวแล อ.ได้ลงชื่อ บ.ไว้ แลเหตุที่ศาลเดิมยกขึ้นพิพากษามาก็ผิด เพราะมีฎีกาที่ ๒๐๐/๖๓ เปนบันทัดฐานแล้ว ว่าการที่เจ้าของที่ดินลงชื่อผู้ใดในใบไต่สวน เปนแต่แสดงความตั้งใจจะยกให้ ผู้มีชื่อในใบไต่สวนยังหาได้ที่เปนสิทธิ์ไม่จึงให้ศาลเดิมสืบพยานตามประเด็นที่โจทย์จำเลยเถียงกันว่าที่ดินรายนี้เปนของ อ.ผู้เดียว ฤาเปนของนาง ผ.ยกให้แก่ อ. บ.แล้วตัดสินไปตามรูปความ
