คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า (๑) เมื่อวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๔๗๗ เจ้าพนักงานตรวจค้นเรือนจำเลยได้ธนบัตร์ปลอมฉะบับละ ๕ บาท ๑ ฉบับ สตางค์สิบปลอม ๙๑ อันเหรียญสองสลึงปลอม ๑ เหรียญ จึงจับจำเลยพร้อมทั้งของกลาง (๒)
จำเลยให้การรับชั้นไต่สวนว่าธนบัตร์ปลอมนั้น ล.นำมาใช้หนี้ ส่วนสตางค์ปลอมนั้นซื้อจาก ท.คือสตางค์ปลอม ๑๐ บาท เอาเงินดีซื้อ ๖ บาท เห็นว่าจำเลยมีความผิด จึงขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมาย ลักาณอาญาแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๕ ม.๒๐๓ ข้อ ๓ ศาลเดิมพิพากษาให้ยกฟ้อง อ้างว่าโจทก์ไม่ได้กล่าวหาว่าจำเลยทำผิดอย่างใดในฟ้องไม่เป็นฟ้องที่ควรรับไว้พิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นฟ้องควรรับไว้พิจารณา และพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๐๓ ข้อ ๓ ประกอบด้วยมาตรา ๒๐๘ ให้จำคุก ๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์ที่บรรยายมาทั้ง ๒ ข้อประกอบกับคำขอท้ายฟ้องแล้วเห็นว่าโจทก์ได้กล่าวข้อความในฟ้องชัดเจนแล้ว จึงเป็นฟ้องที่ควรรับไว้พิจารณา แลพิพากษาให้ลงโทษจำเลยยืนตามศาลอุทธรณ์
