คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ.๒๔๗๗ ตลอดมาจน พ.ศ.๒๔๗๘ แลเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ.๒๔๗๙ จำเลยได้บังอาจปลูกต้นกก แลกั้นรั้วไม้ทิ้งทับถมในลำแม่น้ำจันทบุรี ซึ่งเป็นทางหลวง ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๓๖(๒) จำเลยรับว่าได้ปลูกต้นกกทุกปี เสมอมาแต่ตัดฟ้องว่าคดีโจทก์ขาดอายุความตาม ม.๗๘(๔)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำรับของจำเลยไม่ได้ว่าปลูกเมื่อไร จำเลยกลับสู้ว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ โจทก์จะต้องนำสืบว่าไม่ขาดอายุความ แต่โจทก์หานำสืบไม่ ศาลจะลงโทษจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยตัดฟ้องว่าขาดอายุความหาได้ไม่ ส่วนข้อที่จำเลยรับว่าในปี พ.ศ.๒๔๗๙ จำเลยปลูกเมื่อเดือน ๑๑ ก็เป็นเวลาภายหลังฟ้องคดีนี้ และสำหรับปี พ.ศ.๒๔๗๘ ถ้าจำเลยปลูกก่อนวันที่ ๒๙ กรกฎาคม ก็ย่อมขาดอายุความ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์
