คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ เมื่อวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน พงศ.๒๔๗๙ เวลากลางวัน ทางพิจารณาโจทก์นำ ม. แล อ. เข้าเบิกความว่าเหตุเกิดเมื่อวันที่ ๑๙ พฤศจิกายน เวลา ๑๙ นาฬิกา แลนำ ล.เบิกความว่าเหตุเกิดวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน เวลา ๑๙ นาฬิกา ในวันนัดพิจารณาของศาลต่อมา ม.แล อ.ยื่นคำร้องต่อศาลว่าที่เบิกความไว้นั้นผิดไป ความจริงเกิดเหตุวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน จึงขอแก้เป็นวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน ศาลชั้นต้นสั่งให้ยกคำร้องแลวินิจฉัยว่า ม. แล อ.เบิกความถึงวันที่จำเลยกระทำผิดต่างกับฟ้องของโจทก์ พิพากษาให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ม. แล อ.ได้ยื่นคำร้องแก้แล้ว แลจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้จึงพิพากษาให้ลงโทษจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คำพะยานนั้นต้องเป็นถ้อยคำของพะยานที่ได้สาบาลหรือปฏิญาณตัวแล้วให้ถ้อยคำต่อศาล จึงจะสมบูรณ์ตามกฎหมาย แต่การที่พะยานยื่นคำร้องมาหาเป็นคำพะยานที่ถูกต้องด้วยกฎหมายไม่ เพราะไม่ได้สาบาลแลจำเลยไม่มีโอกาศซักค้านจึงไม่เป็นการชอบที่จะยกเอาถ้อยคำในคำร้องมาแก้คำพะยานได้ ส่วนคำพะยานปากอื่นก็เบิกความต่างเวลากับฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
