คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 9,863,488.08 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 10 ต่อปี ในต้นเงิน 8,094,687.96 บาท นับถัดจากวันฟ้อง (วันที่ 19 พฤษภาคม 2543) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระหนี้ให้โจทก์เสร็จสิ้น หากจำเลยไม่ชำระหนี้หรือชำระหนี้ไม่ครบ ให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดชำระหนี้ให้โจทก์จนครบ หากได้เงินสุทธิไม่พอชำระหนี้ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยนำออกขายทอดตลาดชำระหนี้ให้แก่โจทก์จนครบถ้วน ก่อนครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์
จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปอีก 45 วัน นับแต่วันครบกำหนด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ถึงวันที่ 14 ธันวาคม 2544 ครั้นถึงวันที่ 12 ธันวาคม 2544 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปอีก 30 วัน
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่ากรณีไม่มีพฤติการณ์พิเศษ ไม่อนุญาต ยกคำร้อง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวและยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำสั่งคำร้องทุเลาการบังคับว่า คดีนี้จำเลยยังมิได้อุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้น และอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยนี้ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับการขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์เท่านั้น จึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นต้นที่คู่ความฝ่ายที่ยื่นอุทธรณ์จะยื่นคำร้องขอให้ศาลอุทธรณ์ทุเลาการบังคับโดยสั่งอนุญาตให้ยังไม่ต้องปฏิบัติตามคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลไว้ก่อนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 นั้น จะต้องเป็นคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นต้นที่วินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดี มิได้หมายความถึงคำสั่งของศาลชั้นต้นที่เกี่ยวกับการขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ดังที่จำเลยกล่าวอ้างในฎีกาไม่ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำสั่งว่า จำเลยไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับนั้นชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.
