คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากที่ดิน จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากที่พิพาท
โจทก์ยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นบริวารจำเลยยังคงอยู่ในบ้านในที่พิพาทขอให้ออกหมายจับมาเพื่อบังคับคดี
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของบ้าน มิได้เป็นบริวารจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งขับไล่ผู้ร้องออกจากที่พิพาทผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละห้าพันบาท
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่พิพาท คดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์ขอให้บังคับคดีจำเลยและบริวาร ผู้ร้องอ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งขับไล่ผู้ร้องออกจากที่พิพาท
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสามที่ผู้ร้องฎีกาว่าผู้ร้องไม่ใช่บริวารของจำเลยแต่เป็นผู้เช่าที่ดินพิพาทเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวพิพากษายกฎีกาผู้ร้อง
