คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ข้าวสารของกลางเจ้าพนักงานจับได้ในเรือแสงทองกันตังซึ่งจำเลยนี้เป็นจุ้นจู๊ประจำเรือ มีจำนวนเพียง 147 กิโลกรัมซึ่งเป็นข้าวที่จำเลยซื้อติดเรือมาจากกันตังในเที่ยวเรือที่ออกจากกันตังมาภูเก็ตสำหรับให้คนเรือและคนโดยสารมากับเรือประมาณ 20 คนเศษบริโภค และมาจับได้ขณะเรือจอดอยู่ที่ภูเก็ต และระหว่างนั้นเป็นเวลาลมมรสุม การเดินทางลำบากและเสียเวลา
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยขนย้ายข้าวสารดังกล่าวไปทางทะเลออกนอกเขตจังหวัดตรังโดยมิได้รับอนุญาตจำเลยให้การปฏิเสธ ต่อสู้ว่าเป็นข้าวสารประจำเรือสำหรับคนเรือและคนโดยสารบริโภค ไม่เป็นการขนย้ายและไม่มีเจตนาขนย้ายศาลชั้นต้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเกี่ยวแก่ที่เกิดเหตุความผิดจะเกิดในเขตจังหวัดตรังไม่ได้ ศาลจังหวัดตรังไม่มีอำนาจชำระให้ยกฟ้อง คืนข้าวสารและเรือยนต์ของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในข้อว่าขนย้ายโจทก์สืบไม่ได้ความชัดแน่นอนไม่ต้องวินิจฉัยข้ออื่น ๆ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนโจทก์ฎีกาคดีนี้ศาลชั้นต้นยกฟ้องในข้อกฎหมาย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนในข้อเท็จจริง ไม่ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงดังกล่าว ไม่ได้ความว่ามีการขนย้ายและเห็นว่าเพียงมีข้าวติดเรือไปจำนวนเล็กน้อยสำหรับบริโภคในเรือจะเรียกว่าขนย้ายอันเป็นผิดต่อพระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าวยังไม่ได้ ไม่จำต้องพิจารณาถึงข้ออื่น ๆพิพากษายืน
