คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานเสพและมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครอง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง เรียงกระทงลงโทษ ฐานเสพเฮโรอีน จำคุก ๑ ปี ฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครอง จำคุก ๒ ปี ของกลางริบ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้รอการลงโทษ มีกำหนด ๒ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ศาลอุทธรณ์จะพิพากษาแก้มาก โจทก์ก็จะฎีกาขอมิให้รอการลงโทษแก่จำเลยในความผิดฐานเสพเฮโรอีนไม่ได้ เพราะเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ สำหรับความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครอง หากศาลฎีกาจะพิพากษาแก้มิให้รอการลงโทษ ก็จะเห็นได้ว่าเป็นการลักลั่นไม่เหมาะสมเพราะการฝ่าฝืนกฎหมายฉบับเดียวกันในคราวเดียวกัน แม้จะเป็นความผิด ๒ กระทง หากศาลจะรอการลงโทษหรือไม่รอการลงโทษก็ควรจะเป็นอย่างเดียวกันมิใช่กระทงหนึ่งรอการลงโทษ แต่อีกกระทงหนึ่งไม่รอการลงโทษ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
