คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยเอาโคของนายสาลีไปแกล้งฆ่าทิ้ง มิได้เอาไปบริโภคอย่างใด ศาลชั้นต้นตัดสินลงโทษจำเลยฐานทำให้เสียทรัพย์ตาม มาตรา ๓๒๕ (๓) ส่วนความผิดฐานฆ่าโคโดยมิได้รับอนุญาตนั้น เห็นว่ามาตรา ๑๘ ซึ่งว่าด้วยความผิดฐานฆ่าโคนั้น ต้องโยงไปมาตรา ๑๓ ซึ่งว่าด้วยการฆ่าเพื่อเอาไปขายเป็นอาหารแต่นี้จำเลยแกล้งฆ่าโคของผู้อื่นเพื่อทิ้งเสีย จึงไม่มีความผิดฐานฆ่าโค ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าโคโดยมิได้รับอนุญาตอีกบทหนึ่ง แต่ให้ลงโทษตามบทหนัก และกำหนดโทษคงตามศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่ควรมีความผิดฐานฆ่าโค
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มาตรา ๑๘ บัญญัติว่าผู้ใดฆ่าโคกระบือโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิด มาตรา ๑๒,๑๓,๑๔ ไม่มีข้อความทำให้เห็นว่า มาตรา ๑๘ บ่งถึงการฆ่าเพื่อเอาเป็นอาหารเท่านั้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
