เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกเช่าของโจทก์ และให้ใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ด้วยจำเลยฎีกาเป็นใจความสำคัญสองข้อ คือ 1. ศาลชั้นต้นสั่งงดไม่ให้จำเลยสืบพยานเพื่อแสดงว่า โจทก์ได้ขึ้นค่าเช่าและเรียกเงินกินเปล่าเป็นการเดือดร้อน ไม่ชอบ 2. เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยแล้ว ทั้งโจทก์และศาลได้ยกให้จำเลยอยู่ในสถานที่เช่า และให้จำเลยเสียค่าเช่าแก่โจทก์ต้องถือว่าคู่สัญญาได้มีสัญญากันต่อไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 570 จำเลยจึงมิได้อยู่โดยละเมิดและย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลฎีกาเห็นว่า ตามฎีกาข้อแรกนั้น ศาลชั้นต้นได้สอบถามคู่ความตามข้อโต้เถียง
โจทก์จำเลยแถลงรับตามประเด็นวินิจฉัยชี้ขาดได้แล้ว จึงให้งดสืบพยานเป็นการชอบด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาแล้วส่วนฎีกาข้อ 2 นั้นปรากฎว่าเมื่อศาลได้พิพากษาให้ขับไล่จำเลยกับบริวาร จำเลยได้ยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีระหว่างอุทธรณ์และโจทก์ได้คัดค้านไว้ จะถือว่าศาลและโจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในสถานที่เช่าต่อไปโดยได้ทำสัญญาใหม่ไม่มีกำหนดเวลาตามมาตรา 570 หาได้ไม่ และฎีกาข้อนี้ก็เถียงฝิ่นข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังต้องกันมาว่าจำเลยอยู่โดยไม่มีอำนาจ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
