คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร้องตะโกนกล่าววาจาดูหมิ่นนายชั้นผู้เสียหายซึ่งหน้าและต่อหน้าธารกำนัล ในเวลากลางคืนว่า อ้ายชั้น มึงหากูความอาญา หรือลูกกะโปกกูไม่หด กูลูกนางจักร์ โว้ย ไม่ใช่ลูกบ้านน้ำเค็ม จะเอายังไงก็เอาชีวะ จะเอาอ้ายแจะติดคุกก็ได้ ทำให้นายชั้นได้รับความอับอาย เดือนร้อนรำคาญ ขอให้ลงโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๓, ๓๙๗
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ลงโทษจำเลยตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๓๙๗ โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ถ้อยคำที่จำเลยตะโกนกล่าวต่อนายชั้นนั้น เป็นข้อความที่หยาบคายไม่สุภาพ แต่ไม่มีข้อความอันเป็นการดูหมิ่นนายชั้น จึงไม่เป็นความผิดฐานดูหมิ่นซึ่งหน้าตามมาตรา ๓๙๓ แต่ถ้อยคำที่จำเลยกล่าวประกอบกับวิธีกล่าวและเวลาที่จำเลยกล่าว ย่อมกระทำให้นายชั้นได้รับความเดือนร้อน จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๗
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์จำเลย
