เนื้อความคำพิพากษา
เดิมคดีนี้ศาลจังหวัดเลยพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ให้ปรับและริบรถยนต์ของกลาง ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องว่ารถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้อง ตัวแทนผู้ร้องได้ให้จำเลยที่ 1 เช่าซื้อไปผู้ร้องมิได้รู้เห็นยินยอมให้จำเลยเอาไปใช้กระทำผิด ขอให้สั่งคืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องโจทก์ไม่คัดค้าน และไม่สืบพยานศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว ฟังว่า กรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางโอนไปยังจำเลยที่ 1 แล้ว เพราะจำเลยที่ 1 ชำระราคาเช่าซื้อรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องครบถ้วนแล้ว ขณะศาลมีคำสั่ง ผู้ร้องไม่ใช่เจ้าของรถยนต์ของกลาง จึงไม่มีสิทธิร้องขอคืน ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
แม้ผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางอยู่ในขณะยื่นคำร้อง แต่ในระหว่างพิจารณาคดีนี้ในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 ได้ชำระราคารถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องครบถ้วน ตามจำนวนที่ระบุไว้ในสัญญาเช่าซื้อแล้วกรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางจึงโอนไปยังจำเลยที่ 1 แล้วตั้งแต่วันชำระราคาครบถ้วน ตามสัญญาเช่าซื้อแม้ทะเบียนรถยนต์ของกลางจะมีชื่อผู้ร้องเป็นเจ้าของอยู่ ก็ไม่ทำให้ผู้ร้องมีกรรมสิทธิ์ทะเบียนรถยนต์ไม่ใช่หลักฐานแสดงกรรมสิทธิ์ตามกฎหมายแพ่ง เป็นแต่เพียงเรื่องการควบคุมการใช้ยานพาหนะเท่านั้น เมื่อผู้ร้องไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางเสียแล้ว ผู้ร้องก็หมดสิทธิที่จะร้องขอคืน ที่ศาลล่างทั้งสองให้ยกคำร้องของผู้ร้องนั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
