คำฟ้องและคำให้การ
สืบเนื่องจากศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสิบคดีถึงที่สุด
ผู้คัดค้านทั้งสิบยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานกลางว่า นับตั้งแต่คดีถึงที่สุด ผู้ร้องมิได้มีคำสั่งเลิกจ้างผู้คัดค้านและเปิดดำเนินกิจการตามปกติโดยไม่ยอมรับผู้คัดค้านเข้าทำงาน ทั้งไม่จ่ายค่าจ้างให้แก่ผู้คัดค้าน ผู้คัดค้านยังมีฐานะเป็นลูกจ้าง ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ผู้ร้องรับผู้คัดค้านทั้งสิบเข้าทำงานและจ่ายค่าจ้างค้างชำระตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์2530 จนกว่าจะรับผู้คัดค้านเข้าทำงานต่อไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านไปแล้ว แม้ผู้คัดค้านจะอุทธรณ์คำสั่ง แต่ผู้คัดค้านมิได้ขอทุเลาการบังคับ กรณีที่ผู้ร้องมีคำสั่งเลิกจ้างผู้คัดค้านเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2530 ตามที่ศาลแรงงานกลางอนุญาต คำสั่งของผู้ร้องจึงชอบด้วยกฎหมาย ยกคำร้องของผู้คัดค้านทั้งสิบ
ผู้คัดค้านทั้งสิบอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า '...เห็นว่า คดีนี้เป็นคดีที่ผู้ร้องร้องขอเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสิบซึ่งเป็นลูกจ้างและเป็นกรรมการลูกจ้างตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 52 ดังนั้น เมื่อศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งแล้ว คำพิพากษาหรือคำสั่งนั้นย่อมจะผูกพันคู่ความในกระบวนพิจารณาของศาลที่พิพากษาหรือมีคำสั่ง นับตั้งแต่วันที่ได้มีคำพิพากษาหรือมีคำสั่งจนถึงวันที่คำพิพากษาหรือคำสั่งถูกเปลี่ยนแปลง แก้ไข กลับ หรืองดเสีย ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31ข้อเท็จจริงคดีนี้ได้ความว่า
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 26 กันยายน 2529 อนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้าน ฉะนั้น นับตั้งแต่บัดนั้นผู้ร้องย่อมมีอำนาจที่จะมีคำสั่งเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ทันที การที่ผู้คัดค้านอุทธรณ์ไม่เป็นการตัดสิทธิผู้ร้องที่จะปฏิบัติตามคำสั่งศาลแรงงานกลางในการดำเนินการสั่งเลิกจ้างผู้คัดค้าน แม้ผู้ร้องจะมีคำสั่งเลิกจ้างผู้คัดค้านก่อนวันที่ศาลอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาก็ตาม คำสั่งเลิกจ้างของผู้ร้องย่อมชอบด้วยกฎหมาย ที่ศาลแรงงานกลางสั่งยกคำร้องของผู้คัดค้านศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน'.
