คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า ป. จำเลยกับนายเทียมต่างด่าซึ่งกันและกัน อ. จำเลยเห็นนายเทียมบิดาถูก ป. จำเลยด่า อ จึงด่า ป. บ้างดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า ฮ. มีผิดตาม ม. ๓๓๕ ข้อ ๒ ปรับ ๓๐ บาท ส่วน ป.จำเลยนั้นต่างด่ากันกับนายเทียม ไม่มีผิดให้ปล่อยไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีนี้อัยยการเปนโจทก์มีอำนาจฟ้องให้ลงโทษ ไม่เหมือนกับตัวความฟ้องร้องกันเอง เพราะฉะนั้น ป. จำเลยย่อมมีผิดเหมือนกัน จึงตัดสินปรับ ป. ๑๐ บาท และปรับ อ. ๒ บาทเท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าถึง อัยยการจะฟ้องก็ไม่ผิดอะไรกับผู้ถูกเสียหายฟ้องเอง ++คำขอ ป. จำเลยเปนเรื่อง+ ป. ยังไม่ควรก็ผิดดังนัยฎีกาที่ ๑๑๔๑/๒๔๖๘ ให้ปล่อย ป. ไป
