คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำเตือนของจำเลยที่ให้โจทก์จ่ายเงินค่าชดเชยแก่ลูกจ้างของโจทก์
จำเลยให้การว่า คำเตือนที่จำเลยมีถึงโจทก์ให้จ่ายเงินค่าชดเชย มิได้เป็นข้อวินิจฉัยชี้ขาดและไม่ทำให้เกิดข้อโต้แย้งระหว่างโจทก์จำเลย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า 'จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นพนักงานตรวจแรงงาน ได้ทำการสอบสวนตามที่นายจรัสศิลป์ทรัพย์มหาศาล ร้องเรียนว่าถูกโจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างไล่ออกจากงานโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ผลการสอบสวนของจำเลยทั้งสองเห็นว่า โจทก์ได้ฝ่าฝืนประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน จึงออกคำเตือนแก่โจทก์โดยอาศัยอำนาจตามข้อ 77 แห่งประกาศดังกล่าว ให้โจทก์ปฏิบัติการให้ถูกต้องตามกฎหมายภายในเวลาที่กำหนดไว้ในคำเตือนนั้น คำเตือนจึงมีลักษณะเป็นการชี้แนะของเจ้าหน้าที่เพื่อระงับข้อพิพาทระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง ไม่ใช่คำวินิจฉัยชี้ขาดว่านายจ้างฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดในการคุ้มครองแรงงานของกระทรวงมหาดไทยเกี่ยวกับการจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างในกรณีที่มีการเลิกจ้าง
ถ้านายจ้างเห็นว่าคำเตือนของพนักงานตรวจแรงงานไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องจะไม่ปฏิบัติตามก็ได้ เพราะกฎหมายไม่ได้บัญญัติบังคับให้จำเลยต้องปฏิบัติตามคำเตือนจึงไม่เกิดผลกระทบกระเทือนต่อสิทธิหน้าที่ของโจทก์ ดังนั้นการที่จำเลยทั้งสองให้คำเตือนแก่โจทก์จึงยังไม่มีข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของโจทก์ตามกฎหมายแพ่งดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น'
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
