คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่าจำเลยดองยาขึ้นชะนิดหนึ่งปรุงด้วยเครื่องยารวม ๑๓ อย่างมีรสเปรี้ยวฝาดกลิ่นเหม็นรับประทานแก้โรคบุรุษ โรคเส้นประสาท ปวดท้อง โจทก์หาว่าจำเลยทำสุราดองขึ้นจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน โจทก์มีคำของ ต.นายตรวจสุราให้การว่าของกลางดื่มได้เมาสุราอย่างสุรา เพราะมีดีกรีมาก แต่ไม่ปรากฎว่า ต.ได้ดื่มจริง ๆ เป็นแต่ลองชิมดูรู้สึกชานิดหน่อยและท้องร้อน นอกจากนี้โจทก์ไม่มีพะยานอื่นมาให้การว่าของกลางนี้ดื่มกินต่างสุรา ศาลชั้นต้นจึงสั่งงดสืบพะยานจำเลยแล้ววินิจฉัยว่าของกลางมีแรงแอลกอฮอล์ดื่มกินได้อย่างสุราพิพากษาให้ปรับจำเลยตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าศาลชั้นต้นสืบพะยานโจทก์ข้างเคียงแล้วตัดสินลงโทษจำเลยมิชอบ จึงพิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานจำเลยจนสิ้นกระแสความแล้วพิพากษาต่อไปตามรูปคดี ศาลชั้นต้นสืบพะยานจำเลยแล้วเรียก ต. มาสืบอีก แล้วพิพากษาให้ปรับจำเลย
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าศาลชั้นต้นมีอำนาจแลหน้าที่ต้องสืบแต่พะยานจำเลยตามคำสั่งศาลอุทธรณ์เท่านั้น หามีอำนาจแลหน้าที่สืบ ต.ไม่ จึงไม่รับฟังคำให้การของ ต.แล้วฟังว่ายาของกลางมีแรงแอลกอฮอล์จริง แต่ไม่สามารถดื่มกินได้เช่นสุรา พิพากษาให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นมีอำนาจสืบ ต.หรือใคร ๆ ตามเห็นสมควรอีกก็ได้ ตามวิธีพิจารณา เพราะศาลอุทธรณ์ไม่แต่สั่งให้พิจารณา หากได้สั่งให้ศาลพิพากษาด้วยจึงรับฟังคำ ต.เป็นพะยานได้ ส่วนยาดองของกลางที่มีแรงแอลกอฮอล์นั้น จำเลยสืบสมได้ว่รับประทานมากไม่ได้ ถ้ารับประทานมากจะทำให้ขอบตาบวมคัดจมูก เจ็บลำคอ เหงือกบวม ท้องเดินฯลฯ ไม่มีใครใช้กินต่างสุรา จึงไม่ใช่น้ำสุราตาม ม.๒ แห่งพ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๖
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
