คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๒๐ เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้มีแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าลงวันที่ ๘ ธันวาคม ๒๕๒๐ ถึงโจทก์เรียกเก็บภาษีการค้า เบี้ยปรับ เงินเพิ่ม และภาษีบำรุงเทศบาล สำหรับสุราต่างประเทศเป็นเงินรวม ๑๖๗,๘๕๐.๓๐ บาท โดยอ้างว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าเมื่อเดือนพฤศจิกายน ๒๕๑๐ โจทก์มิใช่ผู้นำเข้าสุราดังกล่าว
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการดังกล่าววินิจฉัยว่า การประเมินชอบแล้วแต่งดเก็บเบี้ยปรับภาษีการค้า และลดภาษีบำรุงเทศบาลลงคงเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน ๑๑๑,๙๐๐.๒๐ บาท โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีจำนวนดังกล่าวทั้งการประเมินไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร มาตรา ๘๘ ทวิ (๒) เนื่องจากเจ้าพนักงานประเมินแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า ๑๐ ปีนับจากที่ได้นำสินค้าออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท จึงมีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาล โจทก์ไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษีอากรสำหรับสินค้าพิพาท
เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินให้โจทก์เสียภาษีอากรตามฟ้องเจ้าพนักงานประเมินได้ทำการประเมินภายใน ๑๐ ปี นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการค้าสำหรับสินค้าพิพาทซึ่งโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เมื่อเดือนพฤศจิกายน ๒๕๑๐ การประเมินจึงไม่ขาดอายุความและชอบแล้ว ขอให้ยกฟ้อง
ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานที่ประเมินให้โจทก์เสียภาษีและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกา แผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ตามประมวลรัษฎากร มาตรา ๘๘ ทวิ(๒) มีความหมายว่าในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้ายตามความหมายในมาตรา ๘๘ ทวิ (๒) ดังกล่าวการนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้น คดีนี้เป็นการประเมินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลสำหรับสินค้าที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร ตามประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้า ฉบับลงวันที่ ๖ กรกฎาคม ๒๕๐๙ ที่บังคับใช้อยู่ในขณะนั้น
กำหนดไว้ว่าให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้า ซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วมิได้มีช่วงกำหนดเวลาหลายวันอันจะทำให้ถือว่าการประเมินเริ่มนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลาดังที่โจทก์ฎีกา ดังนั้น การเริ่มนับระยะเวลาตามมาตรา ๘๘ ทวิ (๒) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าว ในคดีนี้เนื่องจากผู้มีเอกสิทธิทางการฑูตเป็นผู้ซื้อสินค้าพิพาท จึงไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้าแต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองเอกสารหมาย ล.๑ แทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวนั่นเอง
ปรากฏว่าวันปล่อยสินค้าพิพาททุกรายการออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนอยู่ในเดือนพฤศจิกายน ๒๕๑๐ ดังนั้นแม้จะฟังได้ตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท และมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานของจำเลยประเมิน แต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเมื่อวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๒๐ จึงเป็นเวลาเกินกว่าสิบปีแล้ว นับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ทำให้การประเมินดังกล่าวไม่ชอบด้วยมาตรา ๘๘ ทวิ (๒)แห่งประมวลรัษฎากร
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
